ั้นไม่ได้
ห้าปี ห้าปีเต็มๆ ตนไม่เพียงร่ำเรียนจนสำเร็จสรรพวิชาอยู่ที่นี่ แต่ยังเปลี่ยนจากเด็กหนุ่มธรรมดาๆ เป็นชายหนุ่มธรรมดาซึ่งเชี่ยวชาญศิลปะทุกแขนงไปจนถึงการกสิกรรม
แต่ถึงอย่างนั้น อุตส่าห์ทุ่มเทไปขนาดนี้ สุดท้ายระบบก็หนีไปหน้าตาเฉย!
พวกคุณรู้ไหมว่าห้าปีนี้ผมใช้ชีวิตยังไง
พูดไปก็น้ำตาจะไหล
ห้ามคิด หลี่เนี่ยนฝากกลัวว่าตนเองจะร้องไห้ออกมา
“เอาละ โอสถวิเศษเหล่านี้ก็ปลูกไว้ที่นี่เถิด” หลี่เนี่ยนฝานหาพื้นที่โล่งทำเลดีแห่งหนึ่ง
หลังเรือนมีอุปกรณ์การเกษตรครบครัน หลี่เนี่ยนฝานหยิบเครื่องมือ ลงมือขุดดินอย่างคล่องแคล่ว
“หืม? ดินนี้…”
ต๋าจี่เห็นดินที่หลี่เนี่ยนฝานขุดขึ้นมา สายตาก็จับจ้องทันใด
เนื้อดินเป็นสีแดงคล้ำ แลดูธรรมดาเป็นที่สุด แต่ต๋าจี่กลับสังเกตเห็นว่าดินที่หลี่เนี่ยนฝานพลิกขึ้นมาเหล่านี้เป็นระเบียบเรียบร้อยเหลือเกิน!
ไม่ผิดหรอก เป็นระเบียบเรียบร้อยนั่นละ
โดยทั่วไปในดินจะมีเศษหินแหลกชิ้นเล็กชิ้นน้อยเจือปน ลักษณะเนื้อดินและสีก็อาจต่างกัน ขนาดของเม็ดดินก็อาจต่างกันด้วย
แต่ว่า ดินที่นี่เป็นเนื้อดินบริสุทธิ์ อีกทั้งเม็ดดินทุกเม็ดเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว เท่ากันไม่มีแปลกแยก!
ผืนดินแผ่นนี้ใ
