ต้เท้าของนาง คล้ายกับว่าจะเกิดจากเม็ดดินที่เหมือนกันนับไม่ถ้วนมารวมกัน!
นางก้มลงอย่างอดไม่ได้ กอบดินขึ้นมาด้วยความสงสัยใคร่รู้
ดินเพียงกอบเล็กๆ แต่กลับรู้สึกประหนึ่งหนักสักพันจิน จนนางแทบยกขึ้นมาไม่ไหว!
นี่มันดินอะไรกัน ถึงหนักได้เพียงนี้!
หรือว่าจะเป็นดินที่นำมาจากดินแดนเซียน
น่ากลัวเกินไปแล้ว เหลือเชื่อจริงๆ!
คลื่นยักษ์โหมกระหน่ำในใจต๋าจี่ ความตกใจในหนึ่งวันนี้มากกว่าหนึ่งพันปีที่นางบำเพ็ญเพียรมาเสียอีก
คล้ายกับว่าโลกทัศน์ของนางได้กลับตาลปัตรไปแล้ว
ลึกๆ ในใจอดยิ้มขมขื่นไม่ได้ พลางคิดอย่างหวั่นวิตก ‘ก่อนหน้านี้ข้าคิดมากไปจริงๆ ถึงกับกังวลว่าคุณชายหลี่
จะปลูกโอสถวิเศษไม่ขึ้น ลำพังดินนี้ก็เพียงพอที่จะปลูกโอสถวิเศษได้แล้ว ข้าความรู้ต่ำต้อย ไหนเลยจะมีสิทธิ์คลางแคลงคุณชายหลี่ หวังว่าคุณชายหลี่จะไม่ถือโทษโกรธเคือง’
“ตู้ม”
ผิวน้ำในสระซึ่งราบเรียบ อยู่ๆ ก็มีคลื่นน้ำพุ่งขึ้นราวกับภูเขาขนาดย่อม
คลื่นน้ำพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ท้ายที่สุดก็ค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นเต่าดาวซึ่งอยู่ข้างใน
เต่าดาวลอยอยู่บนผิวน้ำ ปรายตามองหลี่เนี่ยนฝานและต๋าจี่คราหนึ่งอย่างอืดอาด จากนั้นจึงเคลื่อนตัวขึ้นจากน้ำช้าๆ ปีนมายังริ
