แล้ว”
……
เมื่อเดินออกมาจากประตู จักรพรรดิลั่วและคนอื่นๆ ก็ขมวดคิ้วแน่นทันใด
เงยหน้ามองฟ้า
ลำแสงสายแล้วสายเล่าลาดตระเวนอยู่โดยรอบด้วยความเร็วสูง มุ่งหนาไปยังเรือนสี่ประสาน
ไม่ต้องพูดให้มากความ ทุกคนมีความคิดเหมือนกันอย่างน่าประหลาด บินโฉบมาพร้อมกันกลางอากาศ
ไป๋อู๋เฉินยืนขวางหน้านักพรตรูปร่างเตี้ยและเจ้าเนื้อคนหนึ่ง ยิ้มเอ่ย “นักพรตหลิงก็มาแสวงโชคที่นี่เหมือนกันหรือ”
นักพรตหลิงแรกเริ่มเดิมทีก็มีสีหน้านิ่งสงบพอสมควร ทว่าหลังจากนั้นก็เผยสีหน้าตื่นตกใจ รีบค้อมกายพร้อมเอ่ยว่า “คำนับผู้อาวุโสไป๋”
ในใจของเขาไม่สงบนิ่งเอาเสียเลย ไป๋อู๋เฉินถึงกับสำเร็จถึงขั้นชูเชี่ยวแล้ว
ร้อยปีก่อน เขายังอยู่ขั้นหยวนอิงกับตนอยู่เลยนี่
ผู้คนโดยรอบต่างก็สังเกตเห็นไป๋อู๋เฉินแล้วเช่นกัน ชั่วพริบตาเดียวต่างก็กล่าวทักทายอย่างเคารพนบนอบ
ไป๋อู๋เฉินตอบรับอย่างสุขุม คำเรียกว่าผู้อาวุโสนี้ทำให้เขารู้สึกสบายใจเป็นที่สุด ตนยังพอนับว่าเป็นหัวหน้าของโลกบำเพ็ญเซียนคนหนึ่งได้
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่คุณชายหลี่มอบให้ตน ตนก็ควรช่วยเขาแก้ปัญหาเช่นกัน
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เขาจึงเอ่ยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “คิดดูแล้วพวกเจ้าก็คงมาหาปีศาจแปลงกายประ
