มัง ข้าตามหาแล้ว แถวนี้ไม่มี พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเสียเวลา”
“ขอบคุณผู้อาวุโส”
ผู้คนไม่ได้นึกคลางแคลงใจ ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับไป
อีกด้านหนึ่ง จ้าวซานเหอและจักรพรรดิก็ตามน้ำไปเช่นกัน และส่งผู้บำเพ็ญเซียนกลับไปได้อีกมาก
จากนั้น พวกเขาก็รีบร้อนกลับฐานที่มั่นของตน ในใจตั้งมั่นว่าจะต้องนำโอสถวิเศษมามอบต่อหน้าคุณชายหลี่ให้ได้
นี่เป็นโอกาสที่จะได้ความสามารถต่อหน้าปรมาจารย์ ห้ามทำพลาดเป็นอันขาด
หลินชิงอวิ๋นรีบออกเดินทาง กัดฟันกรอดในใจลอบก่นด่า
พลังบำเพ็ญเพียรของนางต่ำที่สุด เคลื่อนที่ช้าที่สุด รั้งท้ายอยู่เพียงลำพัง
ในเมื่อทุกคนล้วนต้องการแสดงความสามารถต่อหน้าปรมาจารย์ เช่นนั้นนำของไปมอบให้เป็นคนแรกย่อมดีที่สุด
ฉะนั้นระหว่างพวกเขาจึงเป็นความสัมพันธ์แบบคู่แข่ง
ในใจของนางแน่วแน่ ตลอดทางใช้ปราณโอสถเพื่อเพิ่มความเร็วให้ตนเองไม่หยุดหย่อน
สุดท้ายก็มาถึงที่พำนักในเมืองลั่วเซียนของหอเซียนหลิงอวิ๋น “ไม่ทราบว่าเทพธิดาเรียกพวกข้ามามีเรื่องอะไรหรือ”
หลินชิงอวิ๋นหยิบป้ายหยกชิ้นหนึ่งโยนให้พ่อบ้าน
“ผู้เฒ่ากวน ท่านรีบนำป้ายหยกของข้าไปยังหอเซียนหลิงอวิ๋น นำโอสถวิเศษทั้งหมดในเรือนในมา!”
“อะไรนะ” ผู้เฒ่ากวน
