ฝูงชนมองไป๋อู๋เฉินด้วยความตื่นตระหนก แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“สัมผัสกฎแห่งฟ้าดิน?”
เดิมทีจ้าวซานเหอยังภาคภูมิใจที่ตนสามารถสำเร็จขั้นชูเชี่ยวได้ ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกชอกช้ำใจสุดขีด
ต้องอยู่ระดับใดกันหนอถึงมีคุณสมบัติพอที่จะได้สัมผัสกฎแห่งฟ้าดิน
“ข้าเคยอ่านในตำราโบราณเล่มหนึ่ง ได้ยินว่าเหนือเซียนยังมีเทพ คิดดูแล้วเห็นจะเป็นเคล็ดวิธีที่ต้องเป็นเทพถึงมีได้กระมัง” จักรพรรดิคาดเดา
ไป๋อู๋เฉินพยักหน้า “สรุปแล้ว ระดับพลังของคุณชายหลี่นั้นเกินกว่าที่พวกเราจะจินตนาการได้”
ทุกคนล้วนทอดถอนใจ มุ่งหน้าขึ้นเขาไป
เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูเรือนสี่ประสาน นัยน์ตาของจักรพรรดิและลั่วซืออวี่ก็พลันหดวูบ ทั้งร่างสั่นสะท้านราวกับถูกอาคมยึดร่าง
สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ป้ายหยกหน้าประตู
สมองงงงันมีเสียงดังหวึ่งๆ
“เสด็จพ่อ นั่น นั่นคงไม่ใช่…” ลั่วซืออวี่กลืนน้ำลาย พูดขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ
จักรพรรดิผงกศีรษะด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “ไม่ผิดแน่ สัมผัสถึงร่องรอยเดิมบนป้ายหยกนี้ได้น้อยนัก”
“ไม่หรอกกระมัง นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!” ลั่วซืออวี่ตกใจจนพูดต่อไม่ไหว
ไป๋อู๋เฉินพูดด้วยความตื่นตะลึง “พวกท่านถึงกับมองออกเลยหรื
