อว่าป้ายหยกนี้ไม่ธรรมดา?”
หากไม่ใช่เพราะป้ายหยกนี้กลายเป็นหงส์ฟ้า ไป๋อู๋เฉินก็คงไม่รู้ว่าป้ายหยกนี้ร้ายกาจถึงเพียงนั้น
ดูจากภายนอก มันดูเป็นป้ายหยกคุ้มกันตัวที่ไม่เลว
“กล่าวอย่างไม่ปิดบังเจ้าสำนักไป๋ เดิมทีป้ายหยกนี้เป็นของขวัญขอบคุณที่ลูกสาวข้ามอบให้คุณชายหลี่” จักรพรรดิเอ่ย “เพียงแต่ว่า มันเป็นแต่ป้ายหยกคุ้มกันตัวธรรมดาชิ้นหนึ่งก็เท่านั้น”
“อะไรนะ?!”
ไป๋อู๋เฉินอุทานด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
นี่หมายความว่าคุณชายหลี่ทำให้ป้ายหยกธรรมดากลายเป็นของวิเศษอย่างนั้นรึ?
จักรพรรดิเอ่ยด้วยความตระหนกตกใจว่า “ข้าเองก็ไม่คิดว่าคุณชายหลี่ถึงกับมีวิธีเช่นนี้ด้วย ดูแล้วคงรังเกียจที่ป้ายหยกที่ลูกข้าให้นั้นต่ำต้อยเกินไป จึงขัดเกลาเพิ่มอีกสักหน่อย ใส่ทำนองมรรคาให้ป้ายหยกนี้”
“ไม่เพียงใส่ทำนองมรรคาในป้ายหยก ป้ายหยกนี้ไม่ใช้ป้ายของธรรมดาสามัญแล้ว!”
ไป๋อู๋เฉินยิ้มขื่น เล่าเรื่องที่ป้ายหยกกำราบกระบี่มารอีกรอบหนึ่ง
จักรพรรดิและลั่วซืออวี่อ้าปากพะงาบ พูดไม่ออกเสียแล้ว
ป้ายหยกคุ้มกันตัวชิ้นหนึ่งกลายร่างเป็นอาวุธเซียนอันไร้เทียมทาน นี่มันเกินฝันไปแล้ว
จ้าวซานเหอเอ่ยเตือน “จักรพรรดิ มิสู้พวกท่
