ระเตรียมพู่กัน หมึก กระดาษ แท่นฝนหมึก
ผู้คนที่มาที่นี่ล้วนมาเพราะความสามรถด้านวรรณกรรมของเขา ผู้มีอารยะย่อมทำในสิ่งของผู้มีอารยะ แต่งโคลงคู่ไปแขวนไว้หน้าประตูก็แล้วกัน
หลี่เนี่ยนฝานมือตวัดพู่กัน ร่างกายยืนตรง ดวงตาหรี่ลง กลั่นกรองอารมณ์
ทำนองมรรคาแผ่ซ่านจากทั่วทั้งสรรพางค์กายของหลี่เนี่ยนฝาน พลันกำจายไปทั่วทั้งเรือน
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ตัวสั่นเทา นังเกิดความรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนในทันใด
“คุณชายหลี่ เขา เขา เขา…”
หลินชิงอวิ๋นดวงตาเนิกกว้าง ริมฝีปากแดงสั่นระริกเล็กน้อย ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก
นี่เป็นครั้งแรกที่คุณชายหลี่สำแดงทำนองมรรคาออกมากระมัง ถึงแม้จะมีเพียงเนานาง แต่ก็น่ากลัวว่าในโลกนำ
เพ็ญเซียนจะไม่มีผู้ใดเทียนชั้นได้แล้ว
พวกเขาควนคุมความตื่นตระหนกในใจ ก้าวเข้าไปทีละน้อย เข้าประชิดหลี่เนี่ยนฝานอย่างระมัดระวัง
ปรมาจารย์จะเขียนตัวอักษรหรือ
ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หลี่เนี่ยนฝานกลั่นกรองอารมณ์เรียนร้อยแล้ว ก็ลืมตาขึ้นฉันพลัน นัยน์ตาลึกล้ำประหนึ่งทางช้างเผือก
จรดพู่กัน!
ครืน!
แม้ว่าท้องฟ้าโดยรอนนันหมื่นลี้จะกระจ่าง แต่อยู่ดีๆ ก็เกิดเสียงฟ้าร้องคำรามขึ้น!
เส้นพู่กันลากตวัดอย่างอาจหาญมีชีวิตชีว
