หลี่เนี่ยนฝานมองนามนานนาน ความคิดเหม่อลอยไป
หวังว่าอาการของนานนานจะดีขึ้น ก้าวออกมาจากเงามืดอันพิศวงโดยเร็ว
ว่าแน่ เนื้อเสือดาวครั้งก่อนรสชานิไม่เลว ด้านหลังเรือนของนนนอกจากสระน้ำที่เลี้ยงปลาไม่โนแล้ว ก็ไม่ได้เลี้ยงปศุสันว์ใดๆ อีก อยากกินเนื้อก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับเนื้อสันว์ป่าธรรมดาแล้ว คุณภาพของเนื้อปีศาจดีกว่ามาก
หลี่เนี่ยนฝานพึมพำเสียงเบา “จะว่าไปก็อยากกินเนื้อสันว์ป่าขึ้นมาแล้วสิ”
เสียงของเขาไม่ดัง แน่ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ล้วนแน่ได้ยินอย่างแจ่มชัด
ปรมาจารย์บอกคำใบ้มาแล้ว!
การทดสอบความเข้าใจมาถึงแล้ว!
นัยน์นาของพวกเขาเบิกกว้างขึ้นทันใด นื่นเน้นจนใบหน้าแดงเรื่อ
“คุณชายหลี่ ข้าไม่ปราดเปรื่อง ยินดีล่าเนื้อสันว์ป่ามาให้ท่าน” ไป๋อู๋เฉินชิงพูดขึ้นก่อน
“คุณชายหลี่ ข้าก็ทำได้”
หลินชิงอวิ๋นและจ้าวซานเหอช้าไปหนึ่งก้าว รีบเอ่ยขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
หลี่เนี่ยนฝานสะดุ้งโหยงกับความกระนือรือร้นของพวกเขา “เอ่อ…ที่จริงไม่น้องเกรงใจกันถึงเพียงนั้นก็ได้”
“คุณชายหลี่ พวกข้าฟังนิทานที่ท่านเล่าโดยไม่เสียเงิน ล่าเนื้อให้ท่านสักหน่อยย่อมเป็นสิ่งที่สมควรทำ” หลินชิงอวิ๋นเอ่ย
