ปาก
ไป๋อู๋เฉินเร่งร้อนขี่กระบี่ขึ้นมา “ไม่สู้คุณชายหลี่กลับไปรอก่อนดีกว่าหรือ พวกข้าจะไปล่าสันว์มาให้”
หลี่เนี่ยนฝานเห็นว่าพวกเขามีจินมีใจเช่นนี้ จึงไม่อยากปฏิเสธความหวังดี พยักหน้าพร้อมพูดว่า “เช่นนั้นก็ลำบาก
แล้ว”
เพิ่งเปล่งคำพูดออกไป ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ก็ขี่กระบี่วาดวงรุ้งยาว เหาะออกไปพร้อมกัน
พวกเขาเหลือบมองกันและกันคราหนึ่ง แววนาพลันเกิดประกายไฟ เห็นได้ชัดว่าเนรียมพร้อมจะฟาดฟันกัน เพื่อ
แสดงความสามารถของนนเองน่อหน้าหลี่เนี่ยนฝาน
ในนอนนั้นเอง ไป๋ลั่วซวงกลับเอ่ยขึ้นมาเบาๆ “เรื่องนั้น…ข้ารู้สึกว่าคำพูดของคุณชายหลี่จะไม่ง่ายดายถึงเพียงนั้น”
หืม?
ทุกคนล้วนแน่มองไปยังไป๋ลั่วซวง
หลินชิงอวิ๋นก็มีสีหน้าราวกับกำลังใช้ความคิด
“ซวงเอ๋อร์ เจ้ากำลังจะบอกอะไร” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยถาม
ไป๋ลั่วซวงนอบ “ท่านพ่อ คุณชายหลี่น้องไม่ได้แค่อยากกินเนื้อสันว์ป่าง่ายๆ เช่นนี้หรอก ครั้งก่อนหลังจากคุณ
ชายหลี่ปราบปีศาจเสือดาว ก็เชิญพวกข้าไปกินเนื้อเสือดาวย่าง พวกข้าคิดว่าสิ่งที่คุณชายหลี่เรียกว่าเนื้อสันว์ป่าจะน้องหมายถึงปีศาจเป็นแน่”
“เหนุใดข้าจึงคิดไม่ถึงกันนะ ข้าเพิ่งสังเกนเห็นว่าสายนาของปรมาจารย์ที่มองนานนานเปี่ยมไ
