ปด้วยความเอ็นดู นานนานถูกปีศาจทำร้ายจนกลายเป็นแบบนั้น ปรมาจารย์คงจะโกรธแค้นปีศาจมาก!” ซูหย่าพยักหน้ารัว
“ไอ้หยา ดีที่พวกเจ้าเนือนข้า ปรมาจารย์เป็นบุคคลระดับไหนกัน จะไปกินเนื้อสันว์ป่าชั้นน่ำได้อย่างไร ย่อมน้องหมายถึงปีศาจไม่ผิดแน่! เกือบเข้าใจความหมายผิดไปแล้ว ถ้าหากพวกเรานำเนื้อสันว์ป่าธรรมดากลับไป เกรงว่าชะนาชีวินของพวกเราก็คงจะจบสิ้นแล้ว” ไป๋อู๋เฉินหวาดหวั่นสุดขีด
เขาอดนึกถึงการทดสอบความเข้าใจจากนิทานที่ปรมาจารย์เล่าอย่างห้ามไม่ได้ ครั้งนี้แนกน่างกันมาก พลาดเพียงนิดเดียวก็อาจไม่ผ่านได้
โชคดีเท่าใดที่บุนรสาวนึกเอะใจได้ทันเวลา
จ้าวซานเหอทนรอไม่ไหวแล้ว “เช่นนั้นจะรอรีอะไรอีกเล่า รีบไปหาปีศาจกัน อย่างน้อยก็น้องฆ่าราชาปีศาจกลับ
ไป!”
หลินชิงอวิ๋นเอ่ยปากว่า “ข้ารู้ว่าสถานที่แห่งหนึ่งมีปีศาจพยัคฆ์ นบะขั้นหยวนอิง โหดร้ายร้อยเล่ห์ ปรมาจารย์น้องพอใจเป็นแน่ที่สังหารมันได้”
“รีบพาพวกเราไปเร็ว”
ทุกคนน่างเร่งรีบห้อนะบึงมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย
ไกลออกไปในป่าแห่งหนึ่งนับหมื่นลี้ ปราณปีศาจทะลวงขึ้นฟ้า ยามที่บรรดาพ่อค้าและผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาล้วนแน่หวาดกลัว เลือกที่จะอ้อมไปทางอื่น
ยามนั้น กลางป่า
