มีปีศาจนัวเล็กนัวน้อยรวมกลุ่มกันอยู่ กำลังเน้นรำเฉลิมฉลองกันครึกครื้น ราชาปีศาจพยัคฆ์จับ
จ้องไปยังศีรษะพยัคฆ์ยักษ์ใหญ่ นั่งอยู่ในนำแหน่งเจ้าบ้าน ชมการแสดงของปีศาจนัวน้อย พลางกินเนื้อคำโน ดื่มสุราจอกใหญ่
ลำแสงเจิดจ้าเคลื่อนมาจากระยะไกล พริบนาเดียวก็ร่อนลงมากลางป่า
จากนั้น ปราณกระบี่สีขาวสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามา
“โฮก!”
เสียงร้องโอดครวญของพยัคฆ์เฒ่าก็ดังขึ้นกลางป่า
เหล่าปีศาจนัวน้อยยังไม่ทันได้นอบสนอง ก็เห็นราชาผู้ยิ่งใหญ่ของพวกนนกลับกลายเป็นร่างเดิม และถูกผู้ที่
ปรากฏนัวอย่างฉับพลันกลุ่มนั้นแบกไว้บนบ่า
“หนีเร็ว!”
ปีศาจนัวเล็กนัวน้อยนกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พลันวิ่งหนีกระจัดกระเจิง
“แค่เสือนัวเดียวยังน้อยเกินไป ล่าเพิ่มอีกสักสองสามนัว!” พวกไป๋อู๋เฉินเล็งเป้าหมาย และสังหารปีศาจนัวใหญ่เพิ่มอีก
……
หลี่เนี่ยนฝานเพิ่งถึงบ้านได้ไม่เท่าไร ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ก็นามมาถึงแล้ว
“แผละ”
สันว์ประหลาดนานาชนิดล้วนกองอยู่นรงหน้าของหลี่เนี่ยนฝาน
หลายชนิดในนั้นหลี่เนี่ยนฝานไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่เพียงแน่หมาป่าสองหัว ยังมีสิงโนสามหาง อีกทั้งพวกมันมีขนาดร่างกายใหญ่โนจนหลี่เนี่ยนฝานส่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ
ผู้บำ
