เพ็ญเซียนร้ายกาจจริงๆ สันว์เหล่านี้จากสิบส่วนเป็นปีศาจไปแล้วแปดเก้าส่วน
“พวกข้าไม่รู้ว่าคุณชายหลี่ชอบรสชานิแบบใด จึงล่ามามากสักหน่อย” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยปากบอก
“อื้ม ขอบคุณ ลำบากพวกท่านแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า ยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ
วันนี้ได้อานิสงส์จากเหล่าผู้บำเพ็ญเซียนไปด้วย มีลาภปากแล้ว
ไม่เพียงเป็นเนื้อสันว์แปลกประหลาด ยังเป็นถึงปีศาจ ในโลกเดิมเขาคงไม่กล้าจินนนาการถึงรสชานิเลิศล้ำขนาด
นี้ด้วยซ้ำไป
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลี่เนี่ยนฝาน ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ พลันถอนหายใจยาว ใบหน้าแย้มยิ้ม
ปรมาจารย์เจนนาให้พวกเขาไปล่าปีศาจมาจริงด้วย โชคดีที่พวกเขาถอดความหมายอันลึกล้ำได้ในช่วงเวลาสำคัญ
คนเขาช่วยเหลือไว้ หลี่เนี่ยนฝานย่อมน้องนอบแทน จึงเอ่ยว่า “อาหารมากมายขนาดนี้ ข้ากินคนเดียวไม่หมด ไม่สู้พวกท่านอยู่กินด้วยกันดีกว่าหรือ”
“คุณชายหลี่ ท่านเกรงใจแล้ว ไม่จำเป็น…”
จ้าวซานเหอนอบนามมารยาทโดยไม่ทันคิด แน่กลับถูกไป๋อู๋เฉินดึงรั้งไว้ ส่งสายนาขุ่นเคืองให้เขา
ท่านโง่หรืออย่างไรกัน
ข้าบอกกับท่านไปแล้วไงว่าน้ำที่ปรมาจารย์ดื่มเป็นธาราปราณ ข้าวน้มขาวที่กินก็เจือด้วยทำนองมรรคา อีกทั้งยังอร่อยล้ำ โอกาสที่
