ียบ เล่าออกมาได้อย่างเปิดเผย นี่คือหนังสือที่ต้องเป็นเซียนเท่านั้นจึงจะอ่านได้!
ปรมาจารย์ไม่เพียงยินดีเล่าออกมา ทั้งยังเปลี่ยนชื่อของตนเป็นอู๋เฉิงเอิน พ้องเสียงกับคำว่าไม่ต้องแบกรับบุญคุณ
ล้ำ ล้ำเลิศเหลือเกิน!
ปรมาจารย์ทำสิ่งใด ย่อมแฝงนัยยะอันลึกซึ้ง
ผู้เฒ่าจ้าวรีบดึงไป๋อู๋เฉิน ส่งสายตาให้เขาอย่างบ้าคลั่ง
ไป๋อู๋เฉินจึงลากผู้เฒ่าจ้าวมายังข้างกายหลี่เนี่ยนฝาน เอ่ยแนะนำอย่างนอบน้อม “คุณชายหลี่ นี่คือสหายเก่าแก่
ของข้า มีนามว่าจ้าวซานเหอ เขาชื่นชมในความปราดเปรื่องของท่านมานาน ไหว้วานให้ข้าแนะนำให้ท่านรู้จักให้ได้”
“ที่แท้ก็เป็นท่านจ้าว” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มน้อยๆ ในเมื่อเขาชื่นชมความเก่งกาจของฉัน ก็ต้องเป็นผู้มีอารยะคนหนึ่งในโลกบำเพ็ญเซียนอย่างแน่นอน
จ้าวซานเหอรีบทักทายด้วยความเคารพ “คำนับคุณชายหลี่”
“ท่านจ้าวเกรงใจเกินไปแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มตอบ ผู้มีอารยะก็คือผู้มีอารยะวันยังค่ำ นิสัยใจคอสูงส่ง ต่อให้ตนเป็นปุถุชน เขาก็ยังปฏิบัติด้วยอย่างมีมารยาท
เป็นโชคดีของตนแท้ๆ ที่ผ่านมาล้วนแต่พบเจอกับผู้บำเพ็ญเซียนที่เป็นมิตร ทำให้สบายใจดีจริงๆ
จ้าวซานเหอและคนอื่นๆ เดินไปส่งหลี่เนี่ยนฝานที
