น
สั่งฟ้าสั่งฝนได้!
แม้แต่ธรรมชาติยังให้เกียรติปรมาจารย์!
หลี่เนี่ยนฝานกลับไม่ได้นึกเอะใจ เพียงแต่รู้สึกว่าตนเองโชคดีไม่เบา ก่อนจะเดินอาดออกไปจากภัตตาคาร
“คุณชายหลี่ช้าก่อน” เมิ่งจวินเหลียงไล่ตามมาจากด้านใน “คุณชายหลี่ ข้าขอเขียนนามของท่านไว้ในบันทึกท่อง
ประจิมได้หรือไม่ขอรับ”
“ไม่ได้เด็ดขาด” หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า
ที่นี่เป็นโลกผู้บำเพ็ญเซียน เขาไม่อยากทำตัวเอิกเกริกเป็นจุดสนใจ
“ที่จริงคนชื่ออู๋เฉิงเอินเป็นคนแต่งนิทานเรื่องนี้ เจ้าเขียนชื่อเขาเถิด”
“อู๋เฉิงเอิน อู๋เฉิงเอิน…”
เมิ่งจวินเหลียงพึมพำชื่อนี้กับตนเอง นัยน์ตากลับเป็นประกายวับ ก้มคำนับพร้อมพูดว่า “คุณชายหลี่ปราดเปรื่องยิ่งนัก ข้าเข้าใจแล้ว!”
เจ้าเข้าใจอะไร
หลี่เนี่ยนฝานแดกดันอยู่ในใจ ขี้คร้านจะสนใจเขาอีก
น่าอายจริงๆ
ไหนเลยจะคิดว่าไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ซึ่งอยู่ด้านข้างก็พลันกระจ่างเช่นกัน ต่างมองหลี่เนี่ยนฝานด้วยสายตาเลื่อมใส อู๋เฉิงเอิน[1]นี่ไม่ได้หมายถึงขอทุกคนอย่าได้รู้สึกซาบซึ้ง แบกรับบุญคุณหรอกหรือ
บันทึกท่องประจิมจะต้องสั่นสะเทือนโลกบำเพ็ญเซียนครั้งใหญ่เป็นแน่ ลำพังเรื่องวิถีอายุวัฒนะที่ได้ฟังวันนี้ก็
เรียกได้ว่าล้ำค่าหาสิ่งใดเปร
