กสายฝนโหมกระหน่ำ เมฆครึ้มคล้อยเข้าบดบังดวงอาทิตย์ ฟ้าฝ่าส่งเสียงดังเป็นระลอก
ปุถุชนไม่น้อยคำนับท้องฟ้าอย่างยำเกรง ขอพรให้เหล่าเซียนคุ้มครอง
ในร้อยปีมานี้ เมืองลั่วเซียนไม่เคยมีปรากฏการณ์ครั้งใหญ่เช่นนี้มาก่อน
ไป๋อู๋เฉินและผู้เฒ่าจ้าวมองหน้ากัน ในใจคาดเดาได้แล้ว
พลังของปรมาจารย์นั้นล้ำลึกเกินหยั่งรู้ เพียงแค่เล่านิทานสั้นๆ ก็นำพามาซึ่งการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดิน น่ากลัวจริงๆ
หลี่เนี่ยนฝานเดินไปยังประตูภัตตาคาร มองแพเมฆดำเหนือศีรษะ ก็ขมวดคิ้วอย่างห้ามไม่อยู่ “สภาพอากาศแปรปรวนผิดปกติ ฝนตกหนักเช่นนี้น่ารำคาญใจเหลือเกิน รีบหยุดตกเร็วๆ เถอะ”
ในสระน้ำหลังเรือนของเขา เงาร่างสีทองสายหนึ่งเคลื่อนผ่าน เข้าไปยังกลีบเมฆดำ
“คุณชายหลี่ มิสู้ให้ข้าไปส่งท่านดีกว่าหรือ รับรองว่าท่านจะไม่เปียกฝน” ไป๋อู๋เฉินรีบพูดขึ้น ฉวยจังหวะแสดงตน
ทว่าครู่ต่อมา แสงอาทิตย์สายหนึ่งก็ลอดผ่านกลีบเมฆฝนออกมา ส่องสว่างไปยังเท้าของหลี่เนี่ยนฝาน
จากนั้น เมฆครึ้มก็พลันร่นถอยกระจายตัว สายฝนแลดูคล้ายกับถูกบีบบังคับให้หยุดลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“เฮือก”
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ สูดลมเย็นเฮือกหนึ่งพร้อมกันทันใด ต่างคนต่างหันขวับไปมองหลี่เนี่ยนฝา
