เดียว
พลังชีวิตเขามีไม่มากแล้ว
หวังให้ไป๋อู๋เฉินเห็นแก่หน้าเขา ดูแลลูกศิษย์ต่อจากเขา
ผู้บำเพ็ญเซียนแสวงหาการเป็นอมตะ กระนั้นผู้ที่มีอายุยืนยาวนั้นมีกี่คนกัน
ผู้ฝึกตนขั้นจู้จีมีพลังชีวิตสองร้อยปี ขั้นจินตันสี่ร้อยปี หยวนอิงแปดร้อยปี ชูเชี่ยวหนึ่งพันหกร้อยปี เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ เกรงว่ามีเพียงการผ่านสามหายนะเก้าเคราะห์แล้วกลายเป็นเซียน จึงจะเป็นอมตะ
ยาก ยากพอๆ กับการปีนป่ายขึ้นไปบนฟ้า
พลังชีวิตที่ผู้เฒ่าจ้าวมี คงไม่เกินห้าสิบปี
ไป๋อู๋เฉินมองปราดเดียวก็อ่านความคิดของผู้เฒ่าจ้าวออก เห็นสหายเก่าแก่เป็นเช่นนี้ ก็นึกสะท้อนใจ
เขาเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อยากช่วยเหลือสหายเก่า เอ่ยปากว่า “ต่อให้ข้าทะลวงขั้นชูเชี่ยวแล้ว ท่านคิดว่า
ข้าจะต่อกรกับมารกระบี่ได้หรือ”
ผู้เฒ่าจ้าวขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจความหมายของไป๋อู๋เฉิน
ไป๋อู๋เฉินกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น “อันที่จริงข้าทะลวงขั้นได้ก็เพราะได้รับการชี้แนะจากปรมาจารย์ท่านหนึ่ง และมารกระบี่ก็ถูกปรมาจารย์ท่านนั้นสังหาร!”
“อะไรนะ!”
เสียงของผู้เฒ่าจ้าวแหลมสูงขึ้นมาทันใด สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ
เด็กหนุ่มด้านหลังของเขาใบหน้าอึ้งงัน ราวกับได้ย
