ข้าไม่ได้หลอกท่านจริงๆ รอพรุ่งนี้ท่านไปฟังนิทานกับข้าก็จะรู้เอง”
อย่าว่าแต่ผู้เฒ่าจ้าวเลย ที่จริงตัวเขาเองยามที่เล่าไปก็รู้สึกว่าเพ้อฝันอยู่บ้าง เรื่องนี้ออกจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อย
หากไม่ได้เห็นกับตา ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก
“ไปฟังนิทานกับเจ้า? เจ้าเห็นว่าข้าเป็นเด็กสามขวบรึ” ผู้เฒ่าจ้าวโทสะพลุ่งพล่าน ใบหน้าแดงก่ำ
คนแก่ใกล้จะลงโลงอย่างข้า จะให้ไปนั่งฟังนิทานกับเด็กโขยงหนึ่ง จะไม่หยามหน้ากันไปหน่อยหรือ
