รู้สึกไม่ปลอดภัย ขยับขยายสักหน่อยดีไหม”
หลี่เนี่ยนฝานเดินไปข้างกายนานนาน บอกกับเด็กๆ อย่างยิ้มแย้ม
เมื่อผู้คนล่าถอยออกไปบ้างแล้ว สีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้นมา
อันที่จริง ลึกๆ แล้วเขาก็ไม่มั่นใจว่าวิธีการของตนเองจะเรียกสติสัมปชัญญะของนานนานกลับมาได้หรือไม่ กระนั้นก็รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ไม่น้อยเลย
ทางด้านไป๋อู๋เฉินและอีกสามคนอดรู้สึกประหม่าไม่ได้ ประเดี๋ยวจะได้ชมวิธีการของปรมาจารย์แล้ว ตื่นเต้นเหลือเกิน
หลี่เนี่ยนฝานหาที่ว่างนั่งลง ให้นานนานนั่งอยู่ข้างกายเขา ยิ้มพร้อมเอ่ยว่า “นานนาน เดี๋ยวพี่เนี่ยนฝานจะเล่านิทานหนึ่งให้ฟัง เจ้าตั้งใจฟังเข้าใจไหม
นิทานเรื่องนี้มีชื่อว่า…บันทึกท่องประจิม[1]”
ต้นเหตุการป่วยของนานนานมาจากปีศาจ หลี่เนี่ยนฝานจึงจงใจใช้เรื่องราวมาลดความหวาดกลัวและผลกระทบของปีศาจต่อจิตใจของนาง นอกจากนั้น ธรรมชาติของเด็กจะชอบนิทาน นี่เป็นวิธีที่ได้ผลมากกว่าการสนทนาแบบใด
“นิทาน ข้าก็อยากฟังนิทาน”
“พี่เนียนฝาน พวกข้าขอฟังด้วยได้ไหม”
เด็กๆ โดยรอบตื่นเต้นกันเสียยกใหญ่ พากันมองหลี่เนี่ยนฝานอย่างคาดหวัง
“ได้สิ” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า
พวกไป๋อู๋เฉินตะลึงไปเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไรก็ไม
