่คิดว่าหลี่เนี่ยนฝานจะใช้วิธีนี้ จะใช้ได้ผลจริงหรือ
ทว่าพวกเขาไม่ได้เดินออกมา หากแต่ยังคงรอคอยด้วยความสงสัย
หลี่เนี่ยนฝานปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุมเยือกเย็น
บทกวีว่าไว้
ยามฟ้าดินบรรจบโกลาหล ฟะฟั่นไร้ผู้คนรางสลัว
นับแต่ผานกู่ปัดเป่าความมืดมัว กายยันตัวหยัดฟ้าแยกแผ่นดิน
สรรพสิ่งเคารพหลักธรรมชาติ ก่อกำเนิดการุญภาพทั่วแห่งหน
ใคร่รู้ปริวรรตอายุวัฒนะเพียรฝึกตน เชิญยินยลในบันทึกท่องประจิม
ว่ากันว่าฟ้าดินอายุสองแสนเก้าพันแปดร้อยปีนับเป็นหนึ่งรอบ ในหนึ่งรอบแบ่งเป็นยี่สิบอักขระ ได้แก่จื่อ โฉ่ว อิ๋น เหม่า เฉิน ซื่อ เว่ย เซิน โหย่ว ซวี และไฮ่ นับเป็นยี่สิบกิ่ง ทุกอักขระจะมีอายุหนึ่งหมื่นแปดร้อยปี และในหนึ่งวัน ยามจื่อรับพลังหยาง ยามโฉ่วนกร้อง ยามอิ๋นไร้แสง ยามเหม่าอาทิตย์ขึ้น…”
อารัมภบทเช่นนี้ออกจะน่าเบื่อไปสักหน่อยสำหรับเด็ก แต่กลับทำให้ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ตัวสั่นเทา ดวงตาฉายประกายหวาดผวา
นี่…นี่มันหลักแห่งฟ้าดิน!
ตั้งแต่อดีตจนบัดนี้ ไม่เคยมีผู้ใดสรุปหลักแห่งฟ้าดินออกมาได้ ทว่าคุณชายหลี่ถึงกับเล่าเป็นเรื่องเป็นราวได้อย่างง่ายดาย
นี่ก็คือเหตุผลในการก่อตัวของฟ้าดินหรือ
