?
นี่ก็คือวัฏจักรการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่งหรือ?
หลี่เนี่ยนฝานเล่าเรื่องไปเรื่อยๆ หูของพวกเขาก็ประหนึ่งได้สดับเสียงแห่งธรรมชาติ ราวกับฟังหลักธรรมก็มิปาน
แม้ว่ามีหลายจุดที่ไม่กระจ่าง แต่ก็ยังได้ประโยชน์ไม่น้อย
คิดถูกจริงๆ ที่ตามคุณชายหลี่มา!
พวกเขาแทบกลั้นหายใจ ฟังอย่างตั้งใจ ไม่มีตกหล่นแม้แต่คำเดียว
หลังอารัมภบทจบลง ในที่สุดก็เข้าสู่เนื้อเรื่องแล้ว
“ไกลโพ้นออกไปมีดินแดนหนึ่ง นามว่าดินแดนเอ้าไหล แผ่นดินติดกับมหาสมุทร กลางมหาสมุทรมีภูเขาลูกหนึ่ง เรียกว่าภูเขาฮวากั่ว ภูเขาลูกนี้เป็นดั่งเส้นลมปราณหลักของสิบทวีป จุดศูนย์กลางแห่งเกาะเซียน ถือกำเนิดขึ้นเอง หลังแรกเบิกฟ้าแยกดิน… ”
ครั้นได้ยินว่าวานรศิลากระโดดออกมาจากหิน เด็กๆ ต่างก็ดึ่มด่ำเป็นที่สุด แม้แต่สายตาของนานนานก็ยังจับจ้องไปบนร่างของหลี่เนี่ยนฝาน
หลี่เยี่ยนฝานเห็นว่าได้ผล ก็เล่าเรื่องอย่างออกรสออกชาติยิ่งกว่าเดิม
วานรศิลานำฝูงวานรบนเขาฮวากั่วอย่างอิสระสุขสันต์ ทว่าจากนั้นก็ขึ้นแพไม้ไผ่ข้ามน้ำข้ามทะเล เพื่อแสวงหา
ความเป็นอมตะ ฝ่าพันอุปสรรคภยันตรายนับไม่ถ้วน จนได้กราบอาจารย์ ร่ำเรียนศิลปวิชา
โลกอันกว้างใหญ่และวุ่นวายถูกหลี่เนี่ยนฝานบ
