วนะ! เอาไปให้สุนัขกินได้ยังไง ไม่ได้ ไม่ได้!’
ต้าเฮยซึ่งกำลังเพลิดเพลินกับอาหารอันโอชะคล้ายกับจะจับสังเกตทั้งสามคนได้ การเคลื่อนไหวของมันหยุดชะงัก เหลือบมองทั้งสาม แล้วหันหลังกลับ ให้ก้นเผชิญหน้ากับพวกเขาแทน ก่อนจะกินอาหารต่อไปอย่างเอร็ดอร่อย
ท่าทางเย็นชา ประหนึ่งว่ากลัวพวกเขาสามคนจะมาแย่ง
“ข้า…” พวกไป๋อู๋เฉินหน้าแดงก่ำ แต่กลับไม่กล้าลงมือ
หลี่เนี่ยนฝานสังเกตเห็นสีหน้าของพวกเขา จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยอย่างอดไม่ได้ “พวกท่านเป็นอะไรหรือ”
“ไม่ ไม่ได้เป็นอะไร” ไป๋อู๋เฉินมุมปากกระตุก ตอบพลางยิ้มขื่น
ในใจของพวกเขานั้นแสนเจ็บปวด ทำได้เพียงมองไปรอบๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตน
แต่ทันทีที่มองไปยังมุมหนึ่งของเรือน นัยน์ตาของพวกเขาก็พลันหดเกร็ง จับจ้องไปยังกระบี่เล่มยาวสีดำไม่วางตา เพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง
กระบี่จุ้ยหมัว เป็นกระบี่จุ้ยหมัวจริงๆ!
ไป๋อู๋เฉินมั่นใจว่าตนไม่มีทางจำผิด กระบี่จุ้ยหมัวซึ่งทำให้โลกข้างนอกต้องหลั่งเลือดดุจห่าฝน บัดนี้กลับถูกวางทิ้งไว้ส่งเดชที่มุมผนัง
แม้ว่ากระบี่จุ้ยหมัวจะเป็นกระบี่มาร ทว่าแฝงไปด้วยพลังมหาศาลไร้สิ้นสุด เทียบได้กับอาวุธวิญญาณชั้นดี เป็นสิ่งล้ำค่าที่ผู้คนต่างต่
