อสู้เพื่อแย่งชิง
หลินชิงอวิ๋นเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “คุณชายหลี่ กระบี่เล่มนั้น…”
“กระบี่เล่มนี้ไม่รู้มาจากไหน มาอยู่ที่หน้าประตูบ้านข้า ข้าเห็นว่าคมดี จึงเอาไปใช้ตัดฟืน” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
เก็บได้?
ตัดฟืน?
ไป๋อู๋เฉินยิ้มขมขื่นอยู่ในใจ
เขาย่อมรู้ดีว่ากระบี่เล่มนี้มาปรากฏที่ประตูหน้าบ้านของหลี่เนี่ยนฝานได้อย่างไร ความหมายของปรมาจารย์ก็คือสำหรับเขาแล้ว กระบี่มารเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ นั่นไม่ได้เท่ากับว่าเก็บมาหรอกหรือ
ส่วนเรื่องที่กระบี่จุ้ยหมัวถูกปรมาจารย์นำไปตัดฟืน พวกเขากลับคิดว่าปกติ นี่นับว่าเป็นเกียรติยศอย่างหนึ่งแล้ว
หลินชิงอวิ๋นไม่รู้ว่าควรพรรณนาความรู้สึกนี้ว่าอย่างไร ความตกใจทั้งหมดในชีวิตของนางมารวมกันยังไม่มากเท่าวันนี้
นี่มันยอดคนผู้ยิ่งใหญ่ของโลกหรืออย่างไร
ปิ๊ง~
ไป๋ลั่วซวงลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยแลดูพร่าเลือนอยู่บ้าง จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึง
ขั้นจู้จีช่วงกลาง!
ตนเองกินข้าวต้มไปเพียงชามเดียว ถึงกับทะลวงจากขั้นจู้จีช่วงต้นไปถึงขั้นจู้จีช่วงกลาง
นางตระหนักได้ว่าข้าวต้มชามนั้นไม่ได้มีเพียงธาราปราณ แม้แต่เมล็ดข้าวและผักดองเหล่านั้นก็ยังไม่ใช่ของธรรมดา!
ของเห
