ล่านี้ก็เหมือนกับปรมาจารย์นั่นละ มองจากภายนอกเป็นเพียงปุถุชน แท้จริงแล้วกลับสูงส่งไม่อาจเอื้อม
ไป๋ลั่วซวงได้ผลประโยชน์ครั้งใหญ่ รีบลุกขึ้นยืน เอ่ยอย่างตกอกตกใจ “ขอบ ขอบคุณคุณชายหลี่”
“ก็แค่ข้าวต้มชามเดียว ขอบคุณทำไมกัน”
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า เด็กคนนี้ดีจริงๆ เพียงแต่ตื่นตูมง่ายไปหน่อย แค่ข้าวต้มชามเดียว ต้องดีใจถึงขนาดนี้เลย
หรือ
ไป๋อู๋เฉินหยิบกล่องไม้ออกมา เอ่ยว่า “คุณชายหลี่ ครั้งก่อนลูกสาวข้านำภาพวาดแผ่นหนึ่งกลับไป มีคุณประโยชน์ต่อข้าเป็นอย่างยิ่ง นี่เป็นสินน้ำใจเล็กน้อยของพวกข้า เพื่อแสดงความขอบคุณ ขออย่าได้รังเกียจเลย”
“พวกท่านเกรงใจเกินไปแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกประหลาดใจ มาเยี่ยมเยือนก็มาแล้ว ยังนำของขวัญมาให้ด้วย
ดูแล้วพวกเขาจะเป็นคนที่ชอบภาพวาดจริงๆ
เขาเองก็ไม่ได้แสร้งเหนียมอาย เปิดกล่องดู ก็เห็นว่าข้างในบรรจุหยกทรงกระบี่ชิ้นหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเนื้อหยกชิ้นนี้คืออะไร ถึงได้คล้ายกับแหล่งกำเนิดแสง ส่องสว่างแสงสีขาวจรัสไปทั่วอยู่ตลอดเวลา ทว่าไม่ได้สว่างจนแสบตา เห็นได้ชัดว่าเป็นของวิเศษ
หลินชิงอวิ๋นยกมือขึ้นปิดปาก มองไปยังไป๋อู๋เฉินด้วยแววตาเหลือเชื่อ ความตกใจโหมกระหน่ำ
หยกเซียนมลทินก
