การทะลวงขั้นของไป๋อู๋เฉิน ฐานะของสำนักเซียนวั่นเจี้ยนก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย ไม่ได้เป็นเพียงพรรคเล็กสำนักน้อยอีกต่อไป!
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทะลวงขั้นหยวนอิงไปถึงขั้นชูเชี่ยวนั้นง่ายเสียที่ไหน
“เจ้าไม่ต้องคิดมาก ข้าเองก็ได้รับความช่วยเหลือจากท่านปรมาจารย์ เคราะห์ดีก็เท่านั้น” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยปาก ดวงตาของเขาแฝงความรู้สึกหวนระลึกถึงและเสียใจ
น่าเสียดาย หากยามนี้ภาพวาดแผ่นนั้นไม่ถูกมารกระบี่ทำลายไป เขาก็มั่นใจว่าจะก้าวไปได้อีกขั้น!
คิดมาถึงตรงนี้ หัวใจของเขาก็รู้สึกชอกช้ำ
“ความช่วยเหลือจากท่านปรมาจารย์ คงไม่ใช่…” หลินชิงอวิ๋นนึกถึงความเป็นไปได้เรื่องหนึ่ง แต่กลับไม่กล้าคิดต่อแล้ว
เมื่อครู่ไป๋ลั่วซวงบอกว่ามาเยี่ยมเยือนปรมาจารย์ท่านหนึ่ง กอปรกับท่าทีของไป๋อู๋เฉิน นางก็สัมผัสได้ว่าสมองของตนแทบระเบิด
สามารถทำให้ผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงทะลวงถึงขั้นชูเชี่ยวได้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นกลวิธีของเซียนใช่ไหมเล่า
ไป๋อู๋เฉินกลับยิ้มพลางเอ่ยปากว่า “ที่นี่ไร้ผู้คน แม่นางหลินมาเยี่ยมเยียนเพื่อน หรือว่าจะเป็นคนเดียวกับพวกข้า?”
เขาถามอย่างระมัดระวังเป็นอย่างมาก ถ้าหากหลินชิงอวิ๋นเป็นเพื่อนกับปรมาจารย์จริง ต่อให้เขาอยู่ขั้นชูเชี่
