ปราณแม้แต่นิดเดียว แต่ใช้ร่างของปุถุชนอย่างเดียวทำเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้
ปรมาจารย์ นี่สิถึงเรียกว่าปรมาจารย์!
วิธีช่วยสองแม่ลูกให้รอดชีวิตของหลี่เนี่ยนฝานมิใช่เรื่องแปลกประหลาด แต่ประเด็นสำคัญคือเห็นอยู่ทนโท่ว่าเขาสามารถใช้วิธีของเหล่าเซียนก็แก้ปัญหาได้อย่างง่ายดาย แต่กลับยอมไม่ใช้พลังปราณ พึ่งพาเพียงวิธีของปุถุชนซึ่งสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจมาก
ทั้งฝีมือและวิธีการ มีผู้ใดบ้างเล่าที่เทียบเทียมได้
หรือว่านี่คือการกลับคืนสู่สามัญที่เล่ากัน
ขณะที่คนนับไม่ถ้วนขวนขวายแสวงหาวิถีเซียน ปรมาจารย์ซึ่งไม่มีผู้ใดล้ำเลิศกว่าก็กลับคืนสู่ปุถุชน กลมกลืนเข้ากับโลกีย์โดยสมบูรณ์
นางสัมผัสได้ว่าสมองเริ่มชาหนึบ ทว่าสายตามัวหม่นลงเล็กน้อย ความคิดฟุ้งซ่านของส่วนลึกในใจพลันมลายหายไป
ปรมาจารย์ระดับนี้จับต้องยากเสียยิ่งกว่าเซียนบนสวรรค์เสียอีก คนธรรมดามีหรือจะคู่ควร
ถ้าหากไม่ได้ถูกบุตรชายของราชครูกับบุตรชายของอัครมหาเสนาบดีรั้งให้อยู่ที่นี่ นางคงจะไปหาหลี่เนี่ยนฝานเดี๋ยวนั้น
หลินชิงอวิ๋นสังเกตเห็นสายตาของลั่วซืออวี่ที่เปลี่ยนไป ฐานะของหลี่เนี่ยนฝานภายในใจสูงขึ้นทันใด ขณะเดียวกันก็เกิดความรู้สึกสงสัย
กว่าจะผ่านพ้นมื้ออาหารนี้
