นึ่งก็ว่ายเข้าไปยังส่วนลึกของน้ำ เหลือไว้เพียงรอยประทับสีทองสายหนึ่ง
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
หลี่เนี่ยนฝานยกคันเบ็ดขึ้นมาน้อยๆ ตะขอเบ็ดก็ขึ้นมาจากน้ำ
เขามองไปยังเบ็ดอันว่างเปล่าด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ เห็นได้ชัดว่าทำใจไว้แต่แรกแล้วว่าจะกลับบ้านมือเปล่า
“แปลกจัง แปลกมากๆ”
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า มองเต่าดาวพลางพึมพำกับตัวเอง “เจ้าเต่า ถ้าแกพูดได้ก็คงจะดี จะได้บอกฉันว่าสรุปแล้วในสระนี้มีอะไร”
เต่าดาวหลับไปแล้ว นอนนิ่งไม่ไหวติง
หลี่เนี่ยนฝานลุกขึ้นอย่างจนปัญญา ปัดฝุ่นที่ก้น แล้วเดินจากไป
ในใจของเขาคิดแล้วว่าต่อไปจะไม่เลี้ยงลูกปลาในสระนี้อีกแล้ว ถ้าอยากกินปลา ก็ไปซื้อปลาในเมืองลั่วเซียนเอาก็ได้
หลี่เนี่ยนฝานวางคันเบ็ดตกปลากลับที่เดิม ปิดประตู “ต้าเฮย ไปเถอะ ไปเมืองลั่วเซียนกัน”
เมืองลั่วเซียนยังคงรุ่งเรืองดังเคย
ป้าจางพานานนานมาเดินเล่นที่ประตูเมือง เมื่อเห็นหลี่เนี่ยนฝาน จึงรีบตะโกนลั่น “นานนาน คุณชายหลี่มาแล้ว รีบมาขอบคุณที่คุณชายหลี่ช่วยชีวิตเร็วเข้า”
เด็กหญิงตัวน้อยเกล้าผมเปียหันหน้ามาอย่างงุนงง มองหลี่เนี่ยนฝานด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่พูดไม่จา ประหนึ่งว่าไร้ซึ่งจิตวิญญาณ
หลี่เนี่ย
