นฝานชะงักไป “ป้าจาง นานนานเป็น…”
“เฮ้อ ครั้งก่อนนางถูกปีศาจจับไป ตื่นมาก็กลายเป็นแบบนี้ น่าจะเป็นเพราะกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ” ป้าจางขอบตาร้อนผ่าว พูดพลางทอดถอนใจ
หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วมุ่น เมื่อนึกถึงความร่าเริงของนานนานเมื่อก่อน ในใจก็พลันปวดร้าวขึ้นมา
“ป้าจาง มีวิธีรักษาหรือไม่” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยถาม
“ข้าได้ถามนักพรตพเนจรสองสามคน ล้วนบอกว่าให้คุยกับนานนานให้มาก ยังมีโอกาสเรียกวิญญาณกลับมา” ป้าจางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “คุณชายหลี่ เจ้าเป็นบัณฑิต พอจะหาเวลามาอยู่เป็นเพื่อนนานนานได้หรือไม่ ไม่แน่ว่าเจ้าคุยกับนางแล้วอาจได้ผล”
“ได้สิ” หลี่เนี่ยนฝานผงกศีรษะอย่างจริงจัง นำเรื่องนี้เก็บไปคิด
ในมือของป้าจางถือไข่ไก่ตะกร้าหนึ่ง “คุณชายหลี่ ครั้งก่อนข้ารีบร้อนนัก ยังไม่ทันได้ขอบคุณ เจ้ารับนี่ไว้เถอะ”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มขื่นส่ายหน้า “ป้าจาง ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก ครั้งก่อนข้าไม่ได้ช่วยอะไรเลย”
“คุณชายหลี่ เจ้าไม่ต้องถ่อมตัวไป แม้แต่ผู้ฝึกเซียนสามท่านนั้นยังชมเชยเจ้าเสียยกใหญ่ ข้าคิดดูแล้ว พวกเขาเป็นถึงเซียน ต้องไม่สนใจไข่ไก่ของข้าแน่ แต่เจ้าไม่รังเกียจหรอก” ป้าจางยัดไข่ไก่ใส่มือหลี่เนี่
