ยนฝาน
หลี่เนี่ยนฝานทำได้เพียงยิ้มแหยรับของไว้
หลังบอกลาป้าจางกับนานนาน หลี่เนี่ยนฝานก็ไปยังแผงเล็กซึ่งขายปลาอีกครั้ง
“เถ้าแก่ ขอปลาหลี่(ปลาคาร์ป)ตัวใหญ่ให้ข้าสองตัว”
“โอ้ว คุณชายหลี่มาแล้ว” เถ้าแก่พูดอย่างยิ้มแย้มกระตือรือร้น “ไม่ซื้อลูกปลาแล้วหรือ”
หลี่เนี่ยนฝานส่ายศีรษะ “สระน้ำข้าไม่รู้เป็นอะไร เพิ่งปล่อยลูกปลาลงไปก็หายไปแล้ว”
“เต่าดาวเล่าเป็นอย่างไร” เถ้าแก่ขมวดคิ้วถาม
หลี่เนี่ยนฝานตอบ “เต่าดาวไม่เป็นอะไร อาบแดดทุกวัน”
“ออกจะแปลกอยู่นะ” เถ้าแก่เองก็คิดไม่ออกเหมือนกัน
เต่าดาวยังอยู่ ก็หมายความว่าไม่มีปีศาจ แต่ทำไมลูกปลาหายไปล่ะ
หลี่เนี่ยนฝานพูดอย่างปลงตก “ข้าก็เลยไม่เลี้ยงปลามันเสียเลย ต่อไปซื้อปลากินก็พอแล้ว”
“คุณชายหลี่ ท่านมาซื้อปลาน่ะถูกแล้ว ข้าออกไปจับปลาที่ทะเลสาบจิ้งเยวี่ยแต่เช้ามืดทุกวัน รับรองว่าปลาทุกตัวล้วนสดใหม่ อร่อยแน่นอน” เถ้าแก่ยิ้มร่า “แม้แต่คุณชายหวังซุนแห่งราชวงศ์เซียนยังมาซื้อ”
หลี่เนี่ยนฝานประหลาดใจ “จริงหรือ”
“ข้าจะไปหลอกท่านทำไม เมื่อวานนี้เอง องค์หญิงรองแห่งราชวงศ์เซียนออกมาเดินข้างนอก ตอนเดินผ่านร้านข้ายังบอกว่าชอบกินปลา บุตรชายของอัครมห
