าเสนาบดีกับบุตรชายของราชครูแทบตีกันกลางถนนเพื่อแย่งซื้อปลาร้านข้าให้องค์หญิงเชียวนะ!”
คนขายสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ “พวกเขาล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียน แต่ก็ยังชอบปลาของข้าไม่ใช่หรือ”
หลี่เนี่ยนฝานนิ่งงันไปเล็กน้อย เขารู้ว่าลั่วซืออวี่จงใจทำ มิน่าเล่าไม่ได้แวะมาสักพักแล้ว ที่แท้ก็ริเริ่มแผนการไปแล้ว
เพียงแต่ไม่คิดว่านางจะควบคุมสถานการณ์ได้รวดเร็วเช่นนี้ ลูกชายของราชครูกับลูกชายของอัครมหาเสนาบดีออกจะอ่อนหัดอยู่นะ
หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม บอกลาคนขายแล้วเดินกลับออกไป
ระหว่างทาง เรือนซึ่งอยู่ข้างทางหลังหนึ่งซึ่งเดิมทีปิดประตูอยู่ ก็เปิดออกขึ้นมาทันใด สาวใช้กลุ่มหนึ่งกรูกันออกมาจากด้านใน
เสียงร้องไห้ระงมดังมา หลายคนตรงนั้นน้ำตาอาบสองข้างแก้ม
ไม่ทันไร เสียงปี่ก็ดังมาคราหนึ่ง อีกฝั่งหนึ่งของถนน คนและม้าขบวนหนึ่งก็ขนโลงศพมาหยุดที่หน้าเรือนหลังนั้น
ทุกคนรีบร้อนนำสตรีคนหนึ่งออกมาจากในเรือน ตระเตรียมใส่ลงในโลงศพ
“ดูท่าแล้วภรรยาของเศรษฐีเฉินจะทนไม่ไหว”
“หนึ่งศพสองชีวิต น่าสงสารเหลือเกิน”
“เศรษฐีเฉินกับภรรยาเป็นคนดี น่าเสียดาย”
ผู้คนโดยรอบต่างส่ายหน้าทอดถอนใจ ทว่าไม่รู้สึกแปลกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
