ความผิดปกติไม่ออกแม้แต่น้อย
ในตอนนั้นเอง หน้าปกของพระสูตรก็มีแสงสีทองสาดส่อง ถึงกับก่อตัวเป็นสมณะศีรษะโล้นรูปหนึ่งด้วย
สมณะมองโครงกระดูก สีหน้าพลันเคร่งขรึม พนมมือสองข้างเข้าหากัน เอ่ยอย่างเห็นใจ “อมิตาภพุทธ ร่างมารของประสกนั้นหนักหนาเหลือเกิน ไฉนไม่วางมีดแล้วหันมาหาพระพุทธองค์เล่า”
“อะไรวะเนี่ย มาให้ข้าสังหารซะเถอะ!” โครงกระดูกยกมือขึ้นมา ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งตรงเข้าฟันศีรษะไร้เส้นผม
สมณะสีหน้าขึงขัง ใบหน้าพลันเปลี่ยนไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เจ้ามดปลวกกล้ามาสอนจระเข้ว่ายน้ำหรือ? มังกรศักดิ์สิทธิ์ เทพศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองโลก ปัญญาพระพุทธองค์ โอม มณี ปัทเม หุม!”
รัศมีแสงสีทองสาดสองออกมาฉับพลัน ราวกับว่ามีสมณะนับไม่ถ้วนมาสวดมนต์ บทสวดมหาศาลกำลังท่วมกดมันให้จม
รัศมีสีทองทะลักทะลายเข้าไปในกระบี่จุ้ยหมัว
ไม่นาน ทุกสิ่งก็กลับมาสงบเงียบ
แกร็ก
หลี่เนี่ยนฝานผลักประตูเข้ามา
“เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงอะไร”
เขากวาดตามองรอบหนึ่ง เห็นกระบี่จุ้ยหมัวอยู่หน้าประตู ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พึมพำว่า “ฉันจำได้ว่าเอาไปวางไว้ที่
มุมแล้วนี่ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้
สมแล้วที่เป็นสมบัติล้ำค่า ขยับเองได้ด้วย”
หลี่เนี่ยนฝานดี
