ใจขึ้นมา หยิบกระบี่จุ้ยหมัวไปวางกลับที่เดิม
กระบี่มาร: สมบัติล้ำค่าบ้าบออะไรเล่า เทียบกับของบ้านเจ้าแล้วข้าก็เป็นแค่ขยะ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ
ต่อให้มันโง่เง่ากว่านี้ ก็รู้ว่าหลี่เนี่ยนฝานต้องไม่ใช่คนธรรมดา มิหนำซ้ำยังอาจจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งมีพลังมหัศจรรย์ ออกมาเที่ยวเล่นในโลกมนุษย์
“ว่ากันว่าเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ล้วนชอบใช้ฟ้าดินเป็นกระดานหมาก ท่องเที่ยวในโลกมนุษย์ หรือว่าข้าจะกลายเป็นหมากตัวหนึ่งที่เขาเลือก?” กระบี่มารตัวสั่นเทิ้ม “ข้าไม่อยากเป็นหมาก ได้โปรดปล่อยข้าไปด้วย อีกอย่าง บอกสมณะกลุ่มนั้นว่าให้เลิกสวดมนต์ข้างหูข้าด้วย ข้าจะบ้าตายอยู่แล้ว”
น่าเสียดายที่มันถูกพระสูตรผนึกอยู่ แม้แต่จะพูดก็พูดไม่ได้
หลี่เนี่ยนฝานย่อมไม่มีทางได้ยินคำรำพึงรำพันในใจของมัน เขารู้สึกว่าในห้องของตนเองขาดพลังชีวิตไปบ้าง คิด
จะปลูกต้นไม้สักหน่อย
ช่างน่าเสียดาย ช่วงสายเขาเข้าไปวนอยู่ในป่ามาตั้งหนึ่งรอบ ไม่เจอต้นไม้ที่เหมาะสมเลย
ไว้หาโอกาสถามลั่วซืออวี่ดีกว่า นางเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ไม่สู้ให้นางช่วยหาต้นไม้ดอกไม้ประดับมาให้สักหน่อย
ตนเองไม่เพียงเลี้ยงอาหารนาง ยังช่วยนางออกอุบาย ขอต้นไม้นิดหน่อยไม่มากเกินไป
