หงส์ฟ้าสีเพลิงปรากฏตัวแล้ว สถานที่แห่งนี้ก็พลันร้อนแรงขึ้นมา ทะเลเพลิงลุกโชน
พื้นที่โดยรอบราวกับถูกกักขัง ไม่มีผู้ใดเคลื่อนไหวไปได้
“อ๊าก! ตายซะเถอะ!”
มารกระบี่คำรามลั่น ปราณมารพลุ่งพล่าน เพียงแต่ว่าเมื่อเทียบกับหงส์ฟ้าแล้วก็เหมือนกับเปลวเทียนกับดวงจันทร์วันเพ็ญ
หงส์ฟ้าสยายปีก สายตาไม่แม้แต่จะเหลือบมองมารกระบี่ หางกวาดไปอย่างไร้ทิศทาง เพลิงยักษ์ลุกโหมดุจมังกร ปกคลุมมารกระบี่ไว้ ในชั่วพริบตาเดียวก็อันตรธานหายไปในอากาศ
“เคร้ง!”
กระบี่จุ้ยหมัวร่วงหล่นลงจากกลางอากาศ มารกระบี่กลับสลายกลายเป็นไอน้ำ จากไปโดยที่ไม่อาจนำสิ่งใดติดไปได้เลย
หงส์ฟ้ากลับไปยังป้ายหยก ทุกสิ่งพลันเงียบสงบ ราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน
“เอ่อ…”
พวกไป๋อู๋เฉินตกตะลึงอ้าปากค้าง เม็ดเหงื่อใสบนใบหน้าหยดลงมาไม่ขาดสายประหนึ่งน้ำไหล ตกใจสุดขีด
“มารกระบี่…ตายแล้ว?”
สตรีสวมอาภรณ์ทางการเลียรีมฝีปากแห้งผาก พึมพำกับตัวเอง
ใครจะไปคิดเล่าว่ามารกระบี่ที่ยโสโอหัง สังหารผู้คนนับหมื่นจะมาตายแบบนี้ ตายไปอย่างไร้ร่องรอยอยู่บนภูเขาไร้ชื่อ ไม่เหลือทิ้งไว้แม้กระทั่งผายลม
“ปรมาจารย์ ปรมาจารย์ผู้สูงส่ง!”
ไป๋อู๋เฉินตื่นเต้นเหลือเกิน น้ำเสียงสั่นเครืออยู่
