บ้าง
“ซวงเอ๋อร์ เจ้าพูดไว้ไม่ผิด ได้พบกับปรมาจารย์เช่นนี้ เดิมทีก็นับว่าเป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่ น่าเสียดายที่ม้วนภาพวาดที่ผู้อาวุโสให้เจ้านั้นถูกทำลายไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะทำให้ปรมาจารย์โกรธเคืองหรือไม่” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยอย่างวิตกกังวล
หากปรมาจารย์โกรธขึ้นมา เพียงแค่เป่าลมออกมา สำนักเซียนวั่นเจี้ยนทั้งสำนักก็คงไม่เหลือแล้ว
ไป๋ลั่วซวงก็เพิ่งตั้งสติได้จากความตื่นตระหนก นางไม่อาจจินตนาการได้ว่าบนโลกนี้จะมีคนที่เก่งกาจขนาดนี้ นั่นเป็นถึงมารปีศาจ ไม่ได้แม้แต่จะพบหน้าปรมาจารย์ ก็ถูกป้ายหยกสังหารจนมอดไหม้ไปแล้ว
น่ากลัว ลูกพี่ก็คือลูกพี่จริงๆ
“ท่านพ่อ ข้าว่าไม่หรอก ภาพวาดนั้นเป็นเพียงภาพร่างของท่านปรมาจารย์ เขาให้พวกข้ามาโดยไม่ได้ใส่ใจ” ไป๋ลั่วซวงพูด
“ภาพร่าง?” ไป๋อู๋เฉินชะงักงันไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มอย่างขมขื่น “ใช่แล้วละ ภาพวาดนี้สำหรับพวกเราแล้วประเมินค่าไม่ได้ แต่สำหรับปรมาจารย์ระดับนั้นย่อมไม่ได้มีค่าอะไร อาจเพียงขีดเขียนเล่นๆ ก็เท่านั้น”
ไม่ว่าจะเป็นสตรีสวมชุดทางการหรือว่าเป็นไป๋อู๋เฉิน ในใจล้วนแต่เกิดความเคารพยำเกรงปรมาจารย์ผู้นี้อย่างถึงที่สุด บุคคลท่านนี้เป็นเซียนจากสวรรค์ซึ่งลงมาอยู่บนโลกมนุษย์ หรือว
