ต่อ
“ขอแค่ข้าลอบเข้าไปใกล้พู่กันเล่มนั้นก็พอแล้ว”
โครงกระดูกเคียดแค้นในใจ เริ่มควบคุมกระบี่จุ้ยหมัวให้เคลื่อนไปข้างหน้า
“ข้าเป็นกระบี่มาร ข้าไร้ซึ่งความรู้สึก ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะควบคุมปุถุชนคนหนึ่งไม่ได้”
ในตอนนั้นเอง ลำแสงสีขาวก็ยิงเข้ามาอีกสาย
“อุ๊ก!”
โครงกระดูกแตกกระจายไปอีกรอบ
…………………………………………………
