นว่าตนเองได้พบกับความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
วินาทีต่อมา มันก็รู้สึกว่าตนเองถูกคนยกขึ้นมาวางไว้ที่มุมมุมหนึ่ง
เหอะๆ แค่ปุถุชนธรรมดา ถึงกับกล้าวางข้าไว้ในสถานที่พรรค์นี้ รนหาที่ตายแล้ว
โครงกระดูกแค่นหัวเราะเย็นเยียบ ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่าง
มันเตรียมใช้กระบี่จุ้ยหมัวสั่งสอนปุถุชนผู้นี้สักยก ให้เขาถูกสังคมรุมทุบตี จากนั้นก็ยั่วยุให้เขาเคียดแค้น แล้วเขาก็ย่อมเดินตามเส้นทางเสาะแสวงหาความแข็งแกร่ง
เพียงแต่ว่า ยังไม่ทันได้ลงมือ แสงสีขาวก็ยิงเข้ามาที่มัน
“อุ๊ก!”
โครงกระดูกถูกยิงจนแตกกระจาย
ผ่านไปเนิ่นนานกว่ามันจะกลับมารวมร่างใหม่ได้ เพียงแต่ว่าเลือนรางไปมาก
“เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น”
มันกวาดตามองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่บนพู่กันเล่มหนึ่งบนโต๊ะ
“นี่ นี่มัน…”
ความหวั่นเกรงจากจิตวิญญาณพลันถาโถมขึ้นไปทั่วร่าง ร่างของมันสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้
พู่กันด้ามนี้อยู่ระดับสูงอย่างประเมินไม่ได้!
เป็นไปได้อย่างไรกัน
หรือว่าเป็นอาวุธเซียน?
อีกทั้งยังอยู่ในมือของปุถุชน?
ในสมองของโครงกระดูกดังหวึ่งๆ คำถามมากมายเด้งขึ้นมา
เพียงแต่ว่ามันปรับสภาพจิตใจได้อย่างรวดเร็ว ตระเตรียมเริ่มแผนการของตน
