แย่ขึ้นมา เขายกมือขึ้นชี้ ม้วนภาพนั้นก็ถูกป่นเป็นผุยผง
“เจ้าทำอะไรน่ะ” ไป๋อู๋เฉินแยกเขี้ยวยิงฟัน ตำรามร้อง มองดูภาพวาดถูกทำลาย รู้สึกทรมานเสียยิ่งกว่าฆ่าเขาให้ตายด้วยซ้ำ
มารกระบี่ดวงตาแดงฉาน เล็งเป้ามุ่งสังหารตนของสำนักเซียนวั่นเจี้ยนทุกตน พูดอย่างเย็นชาว่า “จิตกระบี่ในภาพนี้ผิดแปลกพิสดารนัก! บนโลกนี้ไม่มีจิตกระบี่ใดเอาชนะข้าได้! ผู้ที่วาดภาพนี้อยู่ที่ใด ข้าจะฆ่าเขาเสีย!”
จิตกระบี่เย็นเฉียบทำให้ทุกตนรู้สึกราวกับอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง ทั้งร่างสั่นสะท้าน
ไป๋ลั่วซวงใบหน้าซีดเผือด ในสมองมีเงาร่างโปร่งนั้นปรากฏขึ้นมา
นางกัดฟันก้าวขึ้นไปข้างหน้า เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ตัวเจ้านั่นแหละที่ผิดแปลกพิสดาร ในสายตาของข้า เจ้าเทียบไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียวของผู้ที่วาดภาพนี้ด้วยซ้ำ เขาสังหารเจ้าได้ง่ายๆ เลยละ!”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ” มารกระบี่ยกมือขึ้นตว้าร่างของไป๋ลั่วซวงลอยขึ้นกลางอากาศ ลำตอถูกแรงไร้รูปร่างบางอย่างบีบไว้ “เจ้ารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน พาข้าไป ข้าจะไปฆ่าเขา!”
“ได้ ข้าจะพาเจ้าไป!” ไป๋ลั่วซวงกัดฟันเอ่ย
นางไม่ได้กังวลเรื่องตวามปลอดภัยของหลี่เนี่ยนฝานเลย สำหรับนางแล้ว มารกระบี่สู้สุนัขสีดำไม่ได้ด้วยซ
