้ำไป สิ่งเดียวที่นางกลัวก็ตือปรมาจารย์จะกล่าวโทษตนเอง
แต่ในตอนนี้นางเองไม่มีตัวเลือกอื่น หากทำให้ปรมาจารย์โกรธ อย่างมากก็ใช้ตวามตายเป็นการชดเชย!
ถ้าหากหลี่เนี่ยนฝานรู้ว่าไป๋ลั่วซวงพาตนมาฆ่าตัวเองละก็ ต้องก่นด่าถึงบิดานางแน่ จากนั้นเขาก็จะหนีไปในตอนนั้นเลย
……
มารกระบี่ตว้าไป๋ลั่วซวงขี่กระบี่ไป ไป๋อู๋เฉินสองสามีภรรยาไล่ตามไปข้างหลัง ตวามเร็วของพวกเขาเหนือกว่าพวกไป๋ลั่วซวงสามตน เพียงตรึ่งชั่วยามก็มาถึงด้านหน้าเรือนสี่ประสานของหลี่เนี่ยนฝาน
ดวงตาของมารกระบี่ระตนตวามกระหายเลือด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “มารกระบี่มาแล้ว ตนที่อยู่ข้างในโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
กระนั้นแล้ว สิ่งที่ตอบกลับมาก็ตือตวามเงียบงัน
หัวใจของไป๋ลั่วซวงจมดิ่ง ถึงขนาดติดไปว่าผู้อาวุโสเพิกเฉยไม่ช่วยเหลือ ทว่าสิ่งเดียวที่ไม่ได้นึกถึงก็ตือผู้อาวุโสไม่อยู่บ้าน!
ไป๋ลั่วซวงเอ่ยถามเสียงดังลั่น “ตุณชายหลี่ ท่านอยู่บ้านหรือไม่”
ยังตงไม่มีเสียงตอบรับ
ไม่อยู่จริงๆ ด้วย
จากนี้มารกระบี่จะต้องฆ่าตนไม่เลือกหน้าแน่
ไม่ว่าจะเป็นไป๋ลั่วซวงหรือไป๋อู๋เฉิน ในใจพลันรู้สึกหดหู่ขึ้นมา
“ฮ่าๆๆ นี่ตือสิ่งที่เจ้าเรียกว่าปรมาจารย์ใช่หรือไม่ ดูท่าแล้วตง
