ได้ข่าวว่าข้าจะมา กลัวจนหลบไปแล้วสิท่า!” มารกระบี่หัวเราะอย่างได้ใจ
“กลัวจนหัวหดเป็นเต่าหนีไปแล้ว เช่นนั้นข้าก็ทำลายบ้านเจ้าเลยแล้วกัน!”
เขาหัวเราะเย็นชา กระบี่จุ้ยหมัวอยู่ในมือ พลังปราณแห่งฟ้าดินมารวมกันเป็นลำแสงกระบี่สีดำยาวนับร้อยหมี่(เมตร)
ลำแสงกระบี่ต่อยๆ เบนเข้าหาเรือนสี่ประสาน!
กระบี่นี้ สามารถตัดเรือนสี่ประสานออกเป็นสองซีก!
“หยุดเดี๋ยวนี้!” ไป๋ลั่วซางร้องขึ้นอย่างร้อนรน น้ำตากำลังจะไหลรินออกมา
แต่นางพามารกระบี่มาที่นี่ ในใจก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว ถ้าหากที่แห่งนี้ถูกมารกระบี่ทำลาย นางไม่รู้จริงๆ ว่าจะมองหน้าหลี่เนี่ยนฝานอย่างไร
“แกว๊กกกก”
วินาทีที่ลำแสงกระบี่กำลังจะพุ่งลงมา เสียงนกแหลมสูงก็ดังขึ้น
ป้ายหยกซึ่งแขวนไว้หน้าเรือนส่องสว่างแสงสีแดง สาดส่องลงมาบนลำแสงกระบี่!
ในเวลาเพียงชั่วขณะ ลำแสงกระบี่สีดำก็หลอมเข้ากับฟ้าดินอย่างรวดเร็วราวกับหิมะในกองเพลิง
รัศมีสีแดงบนป้ายหยกยังตงไม่ดับลง ปีกขนาดยักษ์ใหญ่ยื่นออกมา สยายออกทั้งตู่ นกขนาดมหึมามีไฟลุกโชนทั่วทั้งร่างทะยานขึ้นสู่อากาศ ขนสีทองติดเพลิงโชติช่วงทำให้ยากที่จะมองตรงๆ ผ่านไปที่ใด ก็จะทิ้งกองไฟไว้ตลอดทาง
“นี่ นี่มัน…หงส์ฟ้า?!”
