หลี่เนี่ยนฝานกำลังนั่งอยู่ในเรือน ต้าเฮยก็นอนอยู่ข้างเท้าของเขา
ส่วนเสี่ยวไป๋กำลังก่อกองไฟอยู่ตรงหน้า
ศพของเสือดาวถูกนำไปจัดการจนสะอาด ในตอนนี้ถูกเสียบไม้ย่างบนเตาไฟ ถ่านร้อนแผดเผาอยู่ด้านล่างของเตาไฟ
เสี่ยวไป๋เขย่าตะแกรงย่าง รับบทพ่อครัวมืออาชีพเป็นการชั่วคราว
แม้ว่าหลี่เนี่ยนฝานจะทำได้ทุกอย่าง แต่งานเหนื่อยงานหนักเขาล้วนไม่ลงมือด้วยตัวเอง เสี่ยวไป๋แตะถึงระดับสูงสุดของปัญญาประดิษฐ์แล้ว ในระบบได้บันทึกสูตรอาหารนับไม่ถ้วน การทำอาหารนั้นง่ายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก อีกทั้งฝีมือยังดีกว่าสิ่งที่เรียกว่าเชฟใหญ่ระดับห้าดาวหลายร้อยเท่า
จะแอบอู้ทั้งที ก็ย่อมต้องอยู่เฉยๆ ไม่งั้นก็โง่น่ะสิ
“คุณชายหลี่อยู่บ้านหรือไม่” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านนอก
มีคนมาเวลาอาหารพอดี
หลี่เนี่ยนฝานเปิดประตู มองไปยังผู้หญิงสองคนซึ่งยืนอยู่หน้าประตู ยิ้มเอ่ย “ที่แท้ก็เป็นแม่นางลั่ว ยินดีต้อนรับ”
ลั่วซืออวี่พูดแนะนำ “คุณชายหลี่ ท่านนี้คือแม่ของข้า”
“สวัสดี ข้าชื่อจงซิ่ว มาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญ รบกวนแล้ว” จงซิ่วมองประเมินหลี่เนี่ยนฝาน พบว่าเป็นอย่างที่ลั่วซืออวี่บอกจริงๆ หลี่เนี่ยนฝานมองจากภายนอกแล้วก็เป็
