งเพิ่มความเร็วในการเคี้ยว น้ำลายในปากแทบไหลหยดลงมา
ความอิ่มเอมเอ่อล้นออกมาเอง
ทางด้านจงซิ่ว แม้ว่าท่าทางยามกินจะแลดูสง่างามดังเคย แต่ก็กินเนื้อเข้าไปเป็นชิ้นที่สามแล้วโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
ลั่วซืออวี่รีบเอ่ยปราม “ท่านแม่ ท่านกินเร็วเกินไปแล้วกระมัง!”
ริมฝีปากของจงซิ่วชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าแข็งทื่อ อับอายจนโมโห “เจ้าเด็กคนนี้ ดูเจ้าพูดเข้าสิ”
ทว่าในขณะเดียวกัน นางก็ยัดเนื้ออีกชิ้นเข้าปาก เห็นได้ชัดว่าได้โยนภาพลักษณ์ทิ้งไปแล้ว
เสียงของลั่วซืออวี่ดังขึ้นอีก “ท่านแม่ ท่านรอก่อนสิ เนื้อชิ้นนั้นข้าจ้องอยู่นะ!”
………………………………..
