ลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “ได้แล้วละ เสี่ยวไป๋ยกอาหารมาให้สุภาพสตรีทั้งสองเร็ว”
“ได้ขอรับ”
เสี่ยวไป๋ตอบรับ มือที่ถือมีดนั้นคล่องแคล่วปราดเปรียวประหนึ่งงูพิษ มีดตวัดขวับเดียว เนื้อเสือดาวก็ถูกหั่นเป็นแผ่นๆ จัดวางลงในชาม
เสี่ยวไป๋ยังไม่ลืมอธิบายว่า “เสือดาวจะใช้แรงที่ส่วนขามากที่สุด ดังนั้นกล้ามเนื้อส่วนขาจึงแข็งแรงที่สุด ได้เนื้อคุณภาพดีที่สุด รสสัมผัสดีกว่าส่วนอื่น”
“ขอบคุณ”
ลั่วซืออวี่และจงซิ่วกล่าวขอบคุณ มองประเมินเนื้อย่างอย่างอดรนทนไม่ไหว
ด้านนอกสีเหลืองทองมันวับ เนื้อด้านในฉ่ำนุ่ม ไอร้อนระคนกลิ่นหอมกำจายออกมา ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องน้ำลายสอ
ลั่วซืออวี่เลียปากอย่างห้ามไม่อยู่ ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มอ้าเล็กน้อย แล้วกัดลงไป
กร้วม!
เนื้อด้านนอกสั่นน้อยๆ ถึงกับส่งเสียงของความกรอบออกมา รสสัมผัสล้ำเลิศจนลั่วซืออวี่เกือบร้องขึ้นมา
เนื้อที่ผ่านการรมควันจากเตาถ่านย่อมเปี่ยมไปด้วยกลิ่นหอมหวน ทั้งยังมีเครื่องปรุงหลากหลายชนิดเพิ่มสีสันและรสชาติเด่นชัด ความนุ่มละมุน กรอบ สดใหม่ เผ็ดและชาเข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบระเบิดออกในโพรงปากทันใด คล้ายกับจะทำให้พวกนางดำดิ่งลงไปในความอร่อย
อร่อย อร่อยเหลือเกิน!
นางอดไม่ได้จนต้อ
