สียงร้องใสจากท้องของพวกนางดังขึ้นต่อเนื่องกัน
ทันใดนั้น ใบหน้าของลั่วซืออวี่และจงซิ่วก็แดงจัด พวกนางก้มหน้างุดไม่กล้ามองหลี่เนี่ยนฝาน
หลังจากที่เริ่มฝึกเซียน ความต้องการอาหารของพวกนางก็เริ่มลดน้อยลง และดูดซับพลังปราณจากฟ้าดินหรือกินปราณโอสถมากกว่า หลายปีมานี้แทบลืมความรู้สึกหิวกระหายไปแล้ว นับประสาอะไรกับท้องที่ร้องจ๊อกๆ เช่นนี้เล่า
น่าอายเหลือเกิน
ทั้งลั่วซืออวี่และจงซิ่วร่ำร้องอยู่ในใจ อยากจะหาโพรงแล้วมุดหนีแทบขาดใจ
ความทะนงตนในใจอันตรธานไปนานแล้ว อาหารนี้ต่อให้นำปราณโอสถมาแลกก็ไม่ยอม!
สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวก แม้แต่อาหารการกินก็อยู่เหนือกว่าที่ปุถุชนธรรมดาจะจินตนาการได้ ที่สำคัญก็คืออาหารอันโอชะนี้ถูกปรุงโดยอาวุธวิญญาณ พูดออกไปเกรงว่าจะไม่มีใครเชื่อ
หลี่เนี่ยนฝานเห็นสีหน้าของพวกนาง ในใจแอบรู้สึกมีความสุข
ไม่ว่าจะเป็นลั่วซืออวี่หรือจงซิ่วก็ล้วนเป็นสาวงามระดับต้นๆ คนหนึ่งอ่อนเยาว์สูงส่ง อีกคนหนึ่งสุกงอมงามสง่า ที่สำคัญคือมีสถานะเป็นถึงผู้บำเพ็ญเซียน ดูหรูหรากว่าสาวสวยเซ็กซี่ในชุดเครื่องแบบซะอีก เห็นพวกนางดูขัดเขินเพราะทำเรื่องน่าอายแบบนี้ ช่างเป็นเรื่องดีในชีวิตจริงๆ
ห
