ๆ ด้านก็เทียบได้กับยุคโบราณของโลกเดิม วิธีการประกอบอาหารล้าหลังมาก ประเดี๋ยวจะให้ทั้งสองได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าได้ลองแล้วจะเปลี่ยนใจ
เสี่ยวไป๋ลงแรงย่างอย่างตั้งใจ ไม่นานก็ทาเครื่องปรุงลงบนเนื้อเสือดาวให้สม่ำเสมอกัน
“ฉ่าๆๆ!”
เพียงครู่เดียว น้ำมันร้อนสีเหลืองทองก็ออกมาทีละหยดๆ ไหลเอื่อยไปตามรอยย่นของเนื้อ หยดลงบนกองไฟ
จากนั้นกลิ่นหอมอบอวลของเนื้อก็ลอยฟุ้งออกมาปกคลุมเรือนทั้งหลังในชั่วพริบตา
ดอมดมอย่างละเอียด สัมผัสกลิ่นหอมอย่างเชื่องช้า ความหิวกระหายก็เพิ่มขึ้นมาทันใด
“หอมมาก!” ลั่วซืออวี่พลันตื่นเต้น สายตาวาววับจับจ้องไปที่เสือดาว
เอื๊อก
ลั่วซืออวี่และจงซิ่วอดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้
แม้ว่าพวกนางจะฝืนทนอย่างสุดกำลัง แต่ความหอมรัญจวนใจของอาหารกลับล้ำลึกเสียเหลือเกิน จมูกขยับน้อยๆ คล้ายกับกลิ่นหอมได้หลอมรวมกับจิตวิญญาณของตนไปแล้ว
ต่อให้กลั้นหายใจ กลิ่นหอมเหล่านี้ก็ยังเหมือนเด็กซุกซน ดื้อดึงเข้าไปยึดครองโพรงจมูก เย้าหยอกต่อมรับรสของพวกนาง หอม หอมเหลือเกิน!
นางไม่เคยคิดมาก่อน ว่าอาหารจะส่งกลิ่นยั่วยวนเช่นนี้ได้ ต่อให้เป็นต้องเผชิญกับปราณโอสถ พวกนางก็ไม่เคยแสดงความปรารถนารุนแรงเช่นนี้มาก่อน
“จ๊อกๆๆ”
เ
