าจารย์ผู้ปลีกวิเวกเช่นนี้นับเป็นโอกาสที่ดีโดยแท้ จำต้องผูกมิตรไว้!
“นั่งเถิด เนื้อจะสุกแล้ว พวกท่านนับว่ามีลาภปาก” หลี่เนี่ยนฝานพูดด้วยรอยยิ้ม
เขามองดูเนื้อเสือดาว ในใจรู้สึกตื่นเต้น ในโลกเดิมอย่าว่าแต่กินเลย เขาเคยเห็นเสือดาวแค่ในสวนสัตว์ ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือเนื้อปีศาจเสือดาวเชียวนะ หากินได้ยากสุดๆ
“จะอร่อยจริงๆ หรือ”
ลั่วซืออวี่ยู่จมูก ดวงตาคู่สวยมองไปยังเตาปิ้ง ดูคลางแคลงใจอยู่บ้าง
นางเป็นถึงองค์หญิง กินอาหารชั้นเลิศมาไม่น้อย แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร นางก็มองไม่ออกว่าเนื้อย่างนี้มีสิ่งใดพิเศษ
เสี่ยวไป๋ตอบอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนมนุษย์มาก “แม้ว่าท่านจะงดงาม แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ท่านจะสงสัยในฝีมือการทำอาหารของข้า”
ในใจของจงซิ่วก็ไม่ได้คาดหวังอะไรนักเช่นเดียวกัน นางมองปราดเดียวก็รู้ว่านี่คือปีศาจเสือดาว แต่สำหรับนางแล้วเนื้อของปีศาจนั้นสุดแสนจะธรรมดา จะอร่อยขนาดไหนกันเชียว
กระนั้นนางก็กังวลว่าลั่วซืออวี่จะทำให้ปรมาจารย์เคืองโกรธ จึงรีบตำหนิว่า “ซืออวี่ อย่าเสียมารยาท! คุณชายหลี่พูดเช่นนี้ย่อมมีเหตุผลของเขา”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มแย้ม ไม่ได้พูดอะไร
ถึงแม้ผู้บำเพ็ญเซียนจะหัวสูง แต่ในหลาย
