พวาด
“หลัวฮ่าว เจ้าทำอะไรน่ะ ห้ามจับของของท่านปรมาจารย์ส่งเดชเด็ดขาด!” ไป๋ลั่วซวงหัวใจบีบเค้น รีบเอ่ยปากเตือน
“ดูเหมือนขยะเลย”
หลัวฮ่าวพูดพลางหยิบม้วนภาพวาดออกมา ใช้มือคลี่ออกอย่างระมัดระวัง
เขารู้สึกสงสัยว่าสิ่งที่ถูกปรมาจารย์โยนทิ้งคืออะไร
บนภาพวาด ร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น
ร่างที่อยู่ในภาพวาดนี้คือด้านหลังของคนสวมหมวกสานและเสื้อกันฝนซึ่งทำจากฟาง ยืนอยู่เพียงลำพังบนเรือลำเล็ก ในมือของเขาถือกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง
ลายเส้นนั้นเรียบง่าย คล้ายกับว่าขีดเขียนเล่นๆ
กระนั้นแล้ว วินาทีที่เห็นภาพนี้ หลัวฮ่าวก็ส่งเสียงร้องแหลม ทั้งตัวสะดุ้งโหยง พูดอย่างตกใจว่า “จิตกระบี่! ในภาพนี้มีจิตกระบี่!”
สายตาของไป๋ลั่วซวงกับฉินจู๋เคลื่อนไปหยุดบนภาพวาดพร้อมกัน
มองเพียงปราดเดียว ก็เหมือนว่าพวกเขาได้หลอมรวมเข้าไปในภาพ ความรู้สึกเช่นความโดดเดี๋ยว หยิ่งผยอง องอาจไม่เกรงกลัว และเด็ดเดี่ยวถาโถมเข้ามา ประหนึ่งจะท่วมทับจนพวกเขาจมลงไป
ในตอนนั้น ราวกับว่าพวกเขาเข้าไปอยู่ในโลกเดียวกับมือกระบี่สวมเสื้อฟางกันฝนท่านนี้ จิตกระบี่รุนแรงไร้ขีดจำกัดออกจากร่างของนักกระบี่แล้วพุ่งขึ้นฟ้า กดทับเสียจนพวกเขาหายใจไม่ออก
ถ้าหากเป็นคนทั
