างกระอักกระอ่วน “ขออภัย พวกข้าแตะต้องของของท่านโดยพลการ”
“ไม่เป็นไร นั่นเป็นแค่ภาพที่ข้าร่างเล่นเฉยๆ น่ะ เดิมทีก็ทิ้งไปแล้วด้วย” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
เพียงแค่ประโยคนี้ ฐานะของหลี่เนี่ยนฝานในใจของพวกเขาทั้งสามก็ถูกยกขึ้นสูงอย่างไร้ขีดจำกัด
ขนาดภาพที่วาดร่างยังมีจิตกระบี่แฝงอยู่ นี่มันโลกอะไรกัน เขาเป็นเทพเซียนจากในตำนานหรืออย่างไร
ฉินจู๋มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างคาดหวัง เอ่ยปากด้วยความวิตก “คุณชายหลี่ ไม่ทราบว่าท่านจะว่าอย่างไร ยกภาพวาดนี้ให้พวกข้าได้หรือไม่”
เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสาม หลี่เนี่ยนฝานก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าในบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนจะมีคนที่ชอบภาพวาดด้วย
เขาโบกมือเอ่ย “ก็แค่ภาพร่างไม่ใช่หรือ เอาไปเถอะ”
“ขอบคุณคุณชายหลี่!”
ทั้งสามดีใจกันยกใหญ่ ลุกพรวดขึ้นพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น
ต้องนำภาพวาดแผ่นนี้ไปส่งที่สำนักอย่างเร็วที่สุด!
พวกเขารู้ว่านี่เป็นเรื่องสำคัญ ไม่อาจรอช้า
ไป๋ลั่วซวงค้อมคำนับหลี่เนี่ยนฝาน พูดอย่างเคารพว่า “คุณชายหลี่ ขอบคุณที่ท่านมอบภาพวาดให้ เพียงแต่พวกข้าสามคนต้องรีบกลับสำนักตอนนี้ ขออภัยด้วย”
“รีบร้อนขนาดนั้นเชียว? ไม่กินข้าวแล้วหรือ
