”
“คุณชายหลี่ พวกข้าสามคนมีเรื่องด่วน ครั้งหน้าพวกข้าจะจัดงานเลี้ยงเชิญคุณชายเป็นการชดเชย!” ไป๋ลั่วซวงบอก
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “เช่นนั้นก็ได้ เจอกันครั้งหน้า”
“คุณชายหลี่ ข้าขอลา!”
ทั้งสามเก็บภาพเขียนราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า แล้วรุดรีบลงเขาไป
หลี่เนี่ยฝานมองเงาด้านหลังของพวกเขา ส่ายหน้าน้อยๆ เตรียมอาหารที่ทำจากเนื้อเสือดาวไว้แล้วแท้ๆ สามคนนี้ไม่มีลาภปากเลย
ในช่วงเวลาเดียวกัน ที่เชิงเขา
ร่างอรชรสองคนกำลังเดินขึ้นเขา
สตรีสองคนเดินอยู่กลางป่าบนเขา ราวกับเป็นภูติแห่งหุบเขาอย่างไรอย่างนั้น
หนึ่งในนั้นก็คือลั่วซืออวี่ ผู้หญิงที่ติดตามนางมาอีกคนหนึ่งสวมกระโปรงยาวสีม่วง เอวบางอ้อนแอ้น หนึ่งแขนโอบรอบได้ก็ว่า เส้นผมดำขลับเกล้าขึ้นเป็นมวยอย่างวิจิตร กลางผมปักปิ่นประดับอัญมณีทั้งเจ็ด ขับใบหน้างามดุจดอกฝูหรง หว่างคิ้วสำแดงความสง่างามน่าเกรงขาม ราวกับเป็นเทพธิดาผู้สูงส่ง
เมื่อเทียบกับลั่วซืออวี่แล้ว สตรีในชุดสีม่วงก็เปรียบประหนึ่งลูกท้อหวานจนสามารถคั้นน้ำออกมาได้
สตรีในชุดสีม่วงฟังลั่วซืออวี่พูดมาตลอดทาง ในที่สุดก็เอ่ยปากว่า “ซืออวี่ เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าไม่ได้ฝันไป”
อาวุธวิญญาณอัศจรรย์ แตงโมแฝงทำนองมรรค
