นนี้ข้าจะจับศิษย์น้องหญิงคนงามของพวกเจ้ากินทีละคำๆ ต่อหน้าพวกเจ้า!” ปีศาจเสือดาวเอ่ยอย่างไม่แยแสไร้ความปรานี
หัวใจของทั้งสามเย็นวาบ ความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้า
เด็กหนุ่มสองคนรีบพูดว่า “ปล่อยศิษย์น้องหญิงไป ถ้าจะกินก็กินพวกข้า”
ปีศาจเสือดาวทำทีไม่ใส่ใจ ค่อยๆ เดินไปยังเด็กสาวคนนั้น
สวบๆๆๆ
เสียงฝีเท้าดังมา
ทั้งสามพลันพบทางรอด หัวใจเต้นโครมครามด้วยความยินดี รีบเงยหน้าขึ้นไปมอง
กลับเห็นสุนัขพื้นเมืองสีดำตัวหนึ่งค่อยๆ ปรากฏกายขึ้น เดินตรงเข้ามาทางพวกเขาอย่างไม่รีบร้อน
หัวใจของพวกเขาหนาวเหน็บถึงขีดสุด ราวกับร่วงหล่นจากสวรรค์สู่นรกโลกันตร์
ปีศาจเสือดาวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “สุนัขพื้นบ้านจากไหน วันนี้ข้าอารมณ์ดี จะไม่กินเจ้า ไสหัวไปเสีย!”
สุนัขสีดำยังคงยืนอยู่ที่เดิม ถึงกับเอ่ยปากพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ปีศาจเสือดาว เจ้าฆ่าตัวตายไปซะเถอะ อย่าบังคับให้ข้าต้องลงมือ”
“เอ๊ะ? ที่แท้ก็เป็นแค่สุนัขอสูรตัวน้อย!”
ปีศาจเสือดาวชะงักชั่วขณะ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะพูดเย้ยหยัน “สุนัขดำ เจ้าฝึกตนจนทึ่มทื่อไปแล้ว ไม่รู้หรือว่าเจ้ากำลังพูดอยู่กับใคร”
ทั้งสามตะลึงงันไม่ต่างกัน พวกเขาเกือบคิดว่าหูฝาดไปแล้ว
เจ้าสุนัขอสูรนี่อวดเก่ง
