เกินไปแล้ว มาถึงก็ไล่ให้คนอื่นไปตาย ร้ายกาจเหลือเกิน
“ย่อมได้ นายท่านของข้ากำลังจะมาแล้ว ไม่เสียเวลาพูดเพ้อเจ้อกับเจ้าหรอก” ต้าเฮยส่ายหน้าด้วยท่าทางเย่อหยิ่งสุดขีด ถ้าหากภายนอกมันไม่ได้เป็นเพียงสุนัขสีดำธรรมดาตัวหนึ่ง เกรงว่าคนอื่นต้องคิดว่ามันเป็นลูกพี่อะไรเทือกนี้อย่างแน่นอน
“เหอะๆ รนหาที่ตายนัก!”
ปีศาจเสือดาวหัวเราะร่วน อ้าปากกว้าง ลมกลิ่นคาวคลุ้งเข้าปกคลุมต้าเฮย หมายจะดึงดูดต้าเฮยเข้าไปแล้วเขมือบในคำเดียว
กระนั้นแล้ว ร่างกายของต้าเฮยก็ยังยืนหยัดไม่เคลื่อนไหว เพียงแค่ยกอุ้งเท้าขึ้นมาอย่างง่ายดาย
ในชั่วพริบตา สายลมก็พลันพัดกรรโชกแรง ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม
ท่ามกลางหมู่เมฆครึ้ม อุ้งเท้าสุนัขขนาดยักษ์ใหญ่ก็โผล่ออกจากกลีบเมฆ กดลงที่ปีศาจเสือดาว
อุ้งเท้าสุนัขนั่นกับอุ้งเท้าของต้าเฮยเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว เพียงแต่ว่าใหญ่กว่าไม่รู้กี่เท่า ประหนึ่งหุบเขาห้านิ้วของพระยูไลก็มิปาน
ปีศาจเสือดาวตกใจกลัวจนร้องเสียงแมวออกมา รูปร่างเดิมปรากฏออกมา ขนทั่วตัวของมันลุกชัน ราวกับเม่นที่พยายามจะหลบหนีก็มิปาน
เพียงแต่ว่า มันพบว่าโดยรอบได้ถูกปิดกั้นไว้ทั้งหมด ไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ทำได้เพียงจ้องมองอุ้งเท้
