ซียนอย่างชำนาญลู่ทาง ตรงไปยังด้านหน้าของแผงขายปลาโดยเฉพาะ
“คุณชายหลี่ มาซื้อลูกปลาอีกแล้วหรือ” เถ้าแก่เจ้าของแผงคุ้นเคยกับหลี่เนี่ยนฝานแล้ว เอ่ยทักทายอย่างยิ้มแย้ม
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “อื้ม ครั้งนี้ข้าจะซื้อมากหน่อย เอาสักสองเท่าของครั้งก่อน!”
“ได้เลย!” เถ้าแก่ยิ้ม เตรียมสินค้าพลางเอ่ย “คุณชายหลี่ ก่อนหน้านี้ไม่นานท่านก็เพิ่งมาซื้อ ทำไมครั้งนี้ซื้อมากขนาดนี้เล่า”
หลี่เนี่ยนฝานถอนหายใจเบาๆ ตอบว่า “อย่าให้พูดเลย เห็นๆ อยู่ว่าข้าเลี้ยงลูกปลาเอาไว้ในสระ แต่กลับตกไม่ได้ปลาสักตัว”
เถ้าแก่เจ้าของแผงชะงักไปชั่วขณะ กดเสียงเบาพูดอย่างระแวดระวัง “คุณชายหลี่ นี่มันออกจะแปลกไปหน่อยนะ”
“ข้าก็คิดอย่างนั้น”
เถ้าแก่เตือนว่า “คุณชายหลี่ ข้าว่าระวังไว้เป็นดี ไม่แน่ว่าสระน้ำนั่นอาจจะมีปีศาจอยู่ก็ได้ อยู่ให้ห่างไว้จะดีกว่า”
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย
คงไม่มีปีศาจอยู่จริงๆ หรอกมั้ง
ปลาพวกนั้นที่ตนเลี้ยงไว้ ถูกปีศาจกินไปหมดแล้วเหรอ?
เขารู้สึกใจโหวงอยู่บ้าง แต่เขาอยู่ที่เรือนสี่ประสานมาห้าปีแล้ว ทำใจย้ายออกไม่ได้ อีกอย่างถ้าหากย้ายออกไปแล้ว เขาก็ไม่มีที่อยู่น่ะสิ
“คุณชายหลี่ ที่ร้
